Сураи Аль-Аля — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

— «الْآخِرَةُ»: ҷаҳони охират, сарои ҷовидон.

— «خَيْرٌ»: беҳтар, некӯтар.

— «أَبْقَىٰ»: пойдортар, ҷовидонтар, доимӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки сарои охират бо неъматҳои ҷовидонааш аз дунё ва он чи дар он аз лаззатҳо ва хушӣҳост, беҳтар ва бартар аст. Зеро неъматҳои охират ҳеҷ гоҳ бурида намешаванд ва абадӣ ҳастанд, дар ҳоле ки дунё зудгузар аст ва ҳар чизе ки дар он аст, фониист. Пас оқил он касест, ки барои сарои ҷовидон кӯшиш мекунад ва онро бар дунёи фонӣ тарҷеҳ медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят мӯъминро ба фикр кардан дар бораи охират ва омодагӣ барои он тарғиб мекунад.

— Нишон медиҳад, ки неъматҳои охират ҷовидонанд ва ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд, баръакси дунё.

— Дар дили инсон умед ва рағбат ба амалҳои нек ва ибодат меафзояд.

— Инсонро аз дилбастагии аз ҳад зиёд ба дунё ва ғафлат аз охират бозмедорад.

— Ислом даъват мекунад, ки инсон ба ҷои лаззатҳои зудгузар, ба саодати абадӣ рӯй оварад.