سوره اعلی — آیه 6

معانی کلمات:

• سَنُقْرِئُكَ: به تو میخوانانیم؛ یعنی قرآن را بر تو خوانده و در حافظهات تثبیت میکنیم.
• فَلَا تَنسَىٰ: پس فراموش نمیکنی.

تفسیر آیه:

ای پیامبر، ما خودمان این قرآن را بر تو میخوانیم و آن را در سینهات جمع و حفظ میکنیم، بهگونهای که هرگز آن را فراموش نخواهی کرد. این اطمینان الهی در حالی است که تو پیش از این، هنگام نزول وحی، بهدلیل حرص و علاقهای که به حفظ کامل قرآن داشتی، در خواندن با جبرئیل علیهالسلام مسابقه میدادی و پیش از آنکه او از خواندن فارغ شود، کلمات را تکرار میکردی تا مبادا چیزی از یادت برود. اما خداوند به تو اطمینان میدهد که حفظ قرآن را خود بر عهده گرفته است و تو را چنان میخواناند که هیچ بخشی از آن را از یاد نخواهی برد، مگر آنچه را که خداوند به حکمت و مصلحتی خاص بخواهد از یاد تو ببرد و آن را نسخ کند یا در حافظهات جابهجا سازد، که این نیز خود بخشی از تدبیر الهی است. خداوند به همه چیز آگاه است؛ هم به آنچه آشکارا گفته یا انجام میشود و هم به آنچه در دل پنهان میماند.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشاندهنده لطف و عنایت ویژه خداوند به پیامبرش است که او را از هرگونه نگرانی درباره حفظ قرآن آسوده خاطر ساخت و این خود مایه آرامش دل پیامبر و امت اوست.
• قرآن کریم کتابی است که خداوند خود حافظ آن است و هیچ تحریف یا فراموشی در آن راه ندارد؛ بنابراین اعتماد به این کتاب آسمانی، پایه و اساس ایمان و عمل مسلمانان است.
• این آیه به ما میآموزد که برای حفظ و یادگیری قرآن، باید تلاش کنیم، اما در عین حال بدانیم که توفیق اصلی از سوی خداست و اوست که تثبیتکننده حقیقی در دلهاست.
• اطمینان خداوند به پیامبرش، الگویی برای ماست که در مسیر بندگی و تبلیغ دین، به وعدههای الهی توکل کنیم و از وسوسههای شیطانی و نگرانیهای بیجا دوری گزینیم.
• این آیه انسان را به این حقیقت رهنمون میسازد که خداوند به همه ظاهر و باطن اعمال ما آگاه است؛ پس باید در خلوت و جلوت، مراقب رفتار و گفتار خود باشیم و در مسیر رضای او گام برداریم.