Сураи Аль-Аля — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «سَنُقْرِئُكَ»: аз решаи «қаръ» аст, ки маънои хондан ва хондан доданро дорад; яъне «туро хондан меомӯзонем» ё «Қуръонро дар дили ту ҷой медиҳем».

— «فَلَا تَنسَىٰ»: «пас фаромӯш нахоҳӣ кард». «Нисён» ба маънои фаромӯш кардан аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари Худ (с) ваъда медиҳад, ки Қуръонро ба ӯ меомӯзонад ва онро дар синаи ӯ ҷамъ месозад, ба гунае ки ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳад кард. Ин неъмати бузург ва лутфи Худо нисбат ба Расули Ӯст. Пеш аз ин, Паёмбар (с) ҳангоми нузули ваҳй бо Ҷабраил (а) ҳамроҳӣ мекард ва барои он ки мабодо чизе фаромӯш шавад, пеш аз ӯ мехонд. Пас Худованд ба ӯ итминон дод, ки дигар ниёз ба шитоб нест, зеро Ӯ худаш Қуръонро дар дили ӯ нигоҳ медорад ва ҳифз мекунад. Баъд аз ин оят, Паёмбар (с) дигар ҳеҷ чизе аз Қуръонро фаромӯш накард. Ин оят нишонаи раҳмати Худо ва эътинои махсус ба Паёмбари Ӯст, то ки ваҳй бе кам ва зиёд ба мардум расонида шавад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд Қуръонро ҳифз мекунад ва онро аз таҳриф ва фаромӯшӣ нигоҳ медорад.

— Паёмбар (с) бо ваъдаи Худо ором шуд ва ин боиси эътимоди комил ба ваҳй гардид.

— Мусулмонон бояд бовар дошта бошанд, ки Қуръон каломи Худост ва Худо онро ҳифз менамояд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои ҳифзи илм ва Қуръон ба Худо таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.

— Қуръон неъмати бузург аст; хондан, омӯхтан ва амал кардан ба он сабаби наздикӣ ба Худо ва раҳмати Ӯ мегардад.