Сураи Аль-Аля — Оят 7

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• إِلَّا: ба ҷуз, магар.
• مَا شَاءَ اللَّهُ: он чи Худо хостааст.
• الْجَهْرَ: ошкор, зоҳир, чизи ошкоро.
• وَمَا يَخْفَىٰ: ва он чи пинҳон аст, ниҳонӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) ваъда медиҳад, ки Қуръонро ба ӯ чунон мехонад, ки ҳаргиз фаромӯш нахоҳад кард, ба ҷуз он чи Худо ба ҳикмате хостааст, ки онро фаромӯш кунад. Ин истисно барои он аст, ки ҳикмати Худо тақозо мекунад, ки баъзе оятҳо ба манфиати ошкор ва равшантар шудани ҳукмҳо аз хотир дур шаванд, на барои он ки Паёмбар (с) дар нигоҳ доштани ваҳй нотавон бошад. Пас, Худо таъоло медонад ҳар чизи ошкор ва пинҳонро; ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пӯшида нест, хоҳ гуфтор бошад, хоҳ кирдор, хоҳ зоҳир бошад, хоҳ ботин.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон аз ҷониби Худои доно ва ҳаким аст ва Ӯ нигаҳбони он аст.
• Худо ҳама чизро медонад, ҳам ошкор ва ҳам пинҳон; ин боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Худо ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Ваъдаи Худо ба Паёмбар (с) дар бораи ҳифзи Қуръон ба мо итминон медиҳад, ки ин китоб дастнорас ва таҳрифнопазир аст.
• Ин оят моро ба сӯи муҳаббат ба Қуръон ва пайравӣ аз он ҳидоят мекунад, зеро донистани он ки Худо ҳама чизро медонад, ба мо кӯмак мекунад, ки бо ихлос ва ростӣ ба сӯи Ӯ рӯ оварем.