Сураи Аль-Фаджр — Оят 8

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «الَّتِي»: ки, он ки — ба қабилаи «Ирам» ишора мекунад.

— «لَمْ يُخْلَقْ»: офарида нашудааст, халқ нашудааст.

— «مِثْلُهَا»: монанди он, ҳамтои он.

— «الْبِلَادِ»: шаҳрҳо, сарзаминҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят дар бораи қавми Од сухан мегӯяд, ки онҳо дар замонҳои қадим дар шаҳрҳо ва сарзаминҳо зиндагӣ мекарданд. Онҳо аз ҷиҳати қуввату қудрат, баландии қомат ва устувории биноҳояшон дар тамоми сарзаминҳо монанди худ надоштанд. Ҳеҷ халқе дар он замонҳо ба андозаи онҳо тавоно ва бузург офарида нашуда буд. Ин оят бузургии онҳоро дар қувваи ҷисмонӣ ва ободонии шаҳрҳояшон нишон медиҳад, то мардум аз сарнавишти онҳо ибрат гиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худованд қудрати худро бо ёдоварии қавмҳои пешина нишон медиҳад, то инсон бифаҳмад, ки ҳеҷ қуввате ба қудрати Ӯ баробар нест.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои такя ба қуввату сарват, ба Худованд такя кунем ва аз ғурур дурӣ ҷӯем.

— Ёдоварии сарнавишти қавми Од моро водор мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод бихонем ва аз он ибрат гирем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон таърихи воқеии қавмҳоро бо далелҳои равшан баён мекунад ва ин боиси зиёд шудани имон ва муҳаббат ба Китоби Худованд мегардад.