Сураи Аль-Фаджр — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• ثَمُودَ (Самуд): номи қавми паёмбари Худо Солеҳ (алайҳис-салом).
• جَابُوا (ҷобу): буриданд, кандакорӣ карданд, шикофтанд.
• الصَّخْرَ (с-сахр): сангҳои сахт, кӯҳҳои санглох.
• بِالْوَادِ (бил-вод): дар водии (дарраи) кӯҳӣ, ки макони зисти онҳо буд.

1. Тафсири оят:

Пас аз зикри қавми Од, Худованд ба қавми Самуд ишора мекунад, ки онҳо қавми паёмбари Худо Солеҳ буданд. Ин қавм дар водии кӯҳӣ зиндагӣ мекарданд ва аз сангҳои сахти кӯҳҳо бо қувваи худ ва бо воситаҳои махсус хонаҳо меканданд ва месохтанд. Онҳо сангҳоро мебуриданд ва аз онҳо хонаҳои зебо ва мустаҳкам месохтанд, ки то ҳол осори онҳо боқӣ мондааст. Худованд дар ин оят ба инсонҳо хотиррасон мекунад, ки ҳатто чунин қавми пурқувват ва моҳир, ки метавонистанд аз кӯҳҳо хона бисозанд, ҳангоми ба ҳақиқат гӯш надодан ва ба паёмбари Худо имон наовардан, гирифтори азоб шуданд. Ин оят далели қудрати Худованд ва дарси ибрат барои одамон аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки қуввату сарват ва маҳорати инсонӣ набояд ӯро аз ёди Худо ғофил кунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки қавмҳои пешина бо вуҷуди доштани имкониятҳои бузург, агар ба паёмбарони Худо имон наоваранд, гирифтори азоб мешаванд.
• Инсон бояд аз таърихи гузаштагон ибрат гирад ва ба ягонагии Худованд имон оварад.
• Худованд қодир аст бар ҳар чизе, ва ҳеҷ қуввате аз қудрати Ӯ наметавонад гурезад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Худовандро бояд барои некӣ ва ибодат истифода барем, на барои ғурур ва саркашӣ.