Сураи Ат-Тауба — Оят 115

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «لِيُضِلَّ»: то ки гумроҳ кунад ё ҳукм ба гумроҳӣ кунад.
• «هَدَاهُمْ»: онҳоро ба роҳи рост ҳидоят кард.
• «مَا يَتَّقُونَ»: он чизе, ки бояд аз он парҳез кунанд, яъне ҳукмҳо ва маҳрумҳое, ки бояд тарк шаванд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ҳеҷ гоҳ қавмеро пас аз он ки ба онҳо неъмати ҳидоятро ато кардааст, ба гумроҳӣ ҳукм намекунад ва онҳоро ба сабаби нодонӣ ҷазо намедиҳад, то он даме ки барои онҳо он чизеро, ки бояд аз он парҳез кунанд, равшан баён накардааст. Яъне аввал Худованд ҳукмҳои худро тавассути паёмбарон ва китобҳои осмонӣ баён мекунад, сипас агар мардум бо огоҳӣ ва дониш аз онҳо рӯй гардонанд, он гоҳ сазовори гумроҳӣ мешаванд. Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва касеро бе баёни ҳукм ва расонидани далел ҷазо намедиҳад. Баъд аз баён, агар касе бо ихтиёри худ аз роҳи рост берун равад, ӯ худаш масъули амали худ мебошад. Дар охир Худованд мефармояд, ки Ӯ ба ҳар чиз доност ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест; Ӯ ҳоли бандагонро дар ҳар ду ҳолат — ҳам пеш аз баён ва ҳам баъд аз он — медонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд одил аст ва касеро бе расонидани далел ва баёни ҳукм ҷазо намедиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дониш ва огоҳӣ аз ҳукмҳои динӣ масъулият меорад; ҳар кас ба андозаи дониши худ масъул аст.
• Худованд ба бандагони худ меҳрубон аст, зеро пеш аз ҷазо роҳи наҷот ва парҳезро баён мекунад.
• Ин оят моро ба омӯхтани ҳукмҳои дин ва амал кардан ба онҳо тарғиб мекунад, то аз гумроҳӣ эмин бошем.
• Дониши Худованд ба ҳар чиз нишон медиҳад, ки Ӯ аз ният ва амали бандагон огоҳ аст ва ҳама чизро бо адлу ҳикмат идора мекунад.