Surja Et-Teube — Ajet 26

Kuptimet e fjalëve:

• Sekînetehû: Qetësinë, qetësimin dhe sigurinë e Tij.
• Xhunûden: Ushtri, këtu nënkuptohen engjëjt.
• Adhdhebe: I ndëshkoi, i dënoi.

Tefsiri i Ajetit:

Pas momentit të vështirë që ndodhi në betejën e Hunejnit, kur besimtarët u tërhoqën për një çast, Allahu i Madhërishëm e ktheu gjendjen në favor të tyre. Ai zbriti qetësinë dhe sigurinë e Tij mbi të Dërguarin e Tij dhe mbi besimtarët, duke i forcuar zemrat e tyre dhe duke u dhënë atyre guxim e vendosmëri për t'u kthyer në luftë. Më pas, Ai dërgoi ushtri të padukshme – engjëj – të cilët besimtarët nuk i shihnin, për t'i përkrahur dhe për t'i mbushur me frikë armiqtë. Me këtë ndihmë hyjnore, Allahu i shpartalloi jobesimtarët dhe i ndëshkoi ata me vrasje, robërim dhe humbje të pasurisë. Ky ndëshkim në këtë botë është dënimi i tyre i merituar, ndërsa në botën tjetër i pret zjarri i Xhehennemit – e ai është ndëshkimi më i madh.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Allahu i Madhërishëm nuk i lë robërit e Tij besimtarë pa ndihmë, sidomos në momentet më të vështira; Ai u jep atyre qetësi dhe siguri në zemra kur ata i drejtohen Atij me sinqeritet.
2. Ndihma e Allahut vjen në mënyra që njeriu as nuk i imagjinon – siç ishin engjëjt e padukshëm – gjë që i mëson besimtarit t'i mbështetet plotësisht Allahut dhe jo vetëm mjeteve materiale.
3. Fitorja e vërtetë nuk vjen nga numri i madh i luftëtarëve apo nga përgatitja ushtarake, por nga vullneti dhe ndihma e Allahut, prandaj besimtari duhet t'i kërkojë ndihmë Atij në çdo situatë.
4. Ndëshkimi i jobesimtarëve në këtë botë është vetëm një pjesë e vogël e dënimit të tyre; dënimi i vërtetë dhe i përjetshëm është ai i botës tjetër, gjë që e bën besimtarin të ndiejë drejtësinë e Allahut dhe të kënaqet me vendimin e Tij.
5. Ky ajet tregon kujdesin e veçantë të Allahut ndaj Profetit të Tij – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – duke i dhënë atij qetësi në momentet kur edhe besimtarët më të fortë mund të lëkunden, gjë që e rrit dashurinë dhe respektin e muslimanit ndaj Profetit të tij.