Surja Et-Teube — Ajet 58

Kuptimet e fjalëve:

• يَلْمِزُكَ – të qorton, të kritikon dhe të fajëson.
• الصَّدَقَاتِ – pasuria e lëmoshës (zekatit dhe sadakasë) që shpërndahet.
• يَسْخَطُونَ – zemërohen dhe hidhërohen.

Tefsiri i ajets:

Në këtë ajet fisnik, Allahu i Lartësuar zbulon gjendjen e hipokritëve (munafikëve) dhe qëndrimin e tyre të shëmtuar ndaj Pejgamberit ﷺ në çështjen e shpërndarjes së sadakasë (lëmoshës). Disa prej tyre e qortonin të Dërguarin e Allahut ﷺ dhe e kritikonin atë në mënyrë të padrejtë kur bëhej fjalë për ndarjen e pasurisë së lëmoshës. Ata nuk e bënin këtë për hir të drejtësisë, por vetëm për interesat e tyre personale.

Kur atyre u jepej nga ajo pasuri, ata ishin të kënaqur dhe heshtnin, pa bërë asnjë vërejtje. Por, kur nuk u jepej ajo që dëshironin, ata zemëroheshin menjëherë dhe shfaqnin pakënaqësinë e tyre, duke e fajësuar Pejgamberin ﷺ padrejtësisht. Kjo tregon se motivimi i tyre nuk ishte besimi e devotshmëria, por lakmia dhe dëshira për pasuri.

Allahu i Lartësuar i qorton ata për këtë sjellje të ulët, sepse shpërndarja e sadakasë bëhej me urdhër të Allahut dhe me drejtësi të plotë nga ana e Pejgamberit ﷺ, i cili nuk ndante nga vetja, por sipas asaj që i shpallej.

Përfitimet nga ajeti:

1. Besimi i vërtetë nuk matet me interesat materiale – Njeriu që beson sinqerisht nuk e kushtëzon kënaqësinë e tij me pasurinë që i jepet, por e pranon atë që Allahu ka caktuar me durim dhe bindje.
2. Drejtësia e Pejgamberit ﷺ në shpërndarje – Ky ajet dëshmon se shpërndarja e sadakasë bëhej me urdhër hyjnor dhe me drejtësi të përsosur, prandaj çdo kritikë ndaj tij është e padrejtë dhe e dënuar nga Allahu.
3. Zbulimi i hipokrizisë – Ky ajet na mëson se hipokritët njihen nga qëndrimi i tyre: kur marrin, janë të kënaqur; kur nuk marrin, zemërohen. Besimtari i vërtetë është i qëndrueshëm në të dyja rastet.
4. Liria e zemrës nga lakmia – Kur njeriu e pastron zemrën nga lakmia dhe interesi personal, ai bëhet i kënaqur me atë që i jep Allahu dhe nuk e humb qetësinë e tij për shkak të pasurisë.
5. Mësim për udhëheqësit dhe drejtuesit – Ata që kanë përgjegjësi në shpërndarjen e pasurisë publike duhet të jenë të drejtë dhe të mos ndikohen nga kritikat e padrejta, duke u mbështetur vetëm në urdhrat e Allahut dhe të Dërguarit të Tij ﷺ.