Сураи Ат-Тауба — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

• يَلْمِزُكَ: туро айб мекунад, маломат мекунад, нуқсон меҷӯяд.
• الصَّدَقَاتِ: садақаҳо, яъне закот ва моли хайр.
• رَضُوا: розӣ шуданд, хушҳол шуданд.
• يَسْخَطُونَ: ба хашм меоянд, норозӣ мешаванд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло ҳолати гурӯҳе аз мунофиқонро баён мекунад, ки дар тақсими садақа ва закот Паёмбар (сallallohu alayhi wa sallam)-ро айб мекарданд ва ба он норозӣ буданд. Онҳо на ба хотири ҳақ ва адолат, балки танҳо ба хотири манфиати шахсии худ сухан мегуфтанд. Агар аз садақа ба онҳо чизе дода мешуд, фавран розӣ мешуданд ва сукут мекарданд; вале агар ба онҳо чизе дода намешуд, дарҳол ба хашм меомаданд ва норозигии худро ошкор мекарданд. Ин рафтори онҳо нишон медиҳад, ки онҳо ба дин ва ба Паёмбар (с) аз рӯи ихлос бовар надоштанд, балки танҳо манфиати моддии худро дар назар доштанд. Муъминони ҳақиқӣ бояд дар ҳама ҳол ба ҳукми Аллоҳ ва тақсими одилонаи Паёмбар (с) розӣ бошанд ва ҳирси дунёвиро ба дили худ роҳ надиҳанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар роҳи дин ва итоати Аллоҳ бояд ихлос дошта бошем, на танҳо ба хотири манфиати шахсӣ.
• Муъмин бояд ҳамеша ба ҳукми Аллоҳ ва адолати Паёмбар (с) розӣ бошад, ҳатто агар насибаи ӯ камтар бошад ҳам.
• Ҳирс ва тамаъ ба мол метавонад инсонро ба мунофиқӣ ва норозӣ аз ҳақ водор кунад, бинобар ин бояд аз он эҳтиёт кард.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки диндории ҳақиқӣ дар вақти танқисӣ ва озмоиш маълум мешавад, на танҳо дар вақти фаровонӣ.
• Қуръон бо чунин мисолҳо дилҳоро ба сӯи ростқавлӣ, қаноат ва ризои ба ҳукми Аллоҳ ҳидоят мекунад, то инсон дар ҳаёти худ аз сифатҳои мунофиқон дур бошад ва ба сифатҳои муъминони ростқавл ороста гардад.