Sura At-Tauba — Werset 62

Znaczenie słów:

• Yaḥlifūna bil-Lāh – przysięgają na Boga
• Li-yurḍūkum – aby was zadowolić
• Aḥaqqu – bardziej godni, bardziej zasługujący
• An yurḍūhu – aby zadowolić Jego (Boga i Jego Wysłannika)

Tafsir (wyjaśnienie):

Werset ten odnosi się do obłudników (munafikun), którzy pozostali w tyle podczas wyprawy na Tabuk, a następnie składali fałszywe przysięgi i wymyślali usprawiedliwienia, aby zadowolić wierzących i uniknąć ich krytyki. Przysięgali na Boga, że nie powiedzieli niczego, co mogłoby urazić Proroka (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo), choć w rzeczywistości mówili i czynili rzeczy, które świadczyły o ich obłudzie.

Bóg – Wszechmogący i Najwyższy – zwraca się do wierzących, pouczając ich, że ci obłudnicy nie powinni skupiać się na zadowalaniu ludzi, lecz przede wszystkim na zadowoleniu Boga i Jego Wysłannika. Bóg i Jego Posłaniec są bardziej godni tego, aby ich zadowalać – poprzez szczerą wiarę, posłuszeństwo i dobre uczynki. Jeśli ci ludzie rzeczywiście są wierzącymi, to powinni dążyć do zadowolenia Boga i Jego Wysłannika, a nie do zyskania aprobaty ludzi.

Warto zauważyć, że w tym wersecie Bóg użył liczby pojedynczej w odniesieniu do zadowolenia („aby zadowolić Jego”), mimo że mowa jest o Bogu i Jego Wysłanniku. Wynika to z tego, że zadowolenie Boga jest nierozerwalnie związane z zadowoleniem Jego Wysłannika – kto zadowala Posłańca, zadowala Boga, a kto zadowala Boga, zadowala Jego Posłańca.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Szczerość w wierze – prawdziwy wierzący dąży przede wszystkim do zadowolenia Boga, a nie do zyskania aprobaty ludzi. Obłudnicy natomiast starają się jedynie zadowolić ludzi, nie dbając o to, co Bóg o nich myśli.
2. Wyższość zadowolenia Boga nad zadowoleniem ludzi – werset uczy nas, że zadowolenie Stwórcy jest ważniejsze niż zadowolenie stworzeń. Jeśli człowiek zadowoli Boga, Bóg zadowoli ludzi, ale jeśli zadowoli ludzi kosztem Boga, nie zyska niczego.
3. Nierozerwalna więź między Bogiem a Jego Wysłannikiem – zadowolenie Proroka (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo) jest częścią zadowolenia Boga. Miłość do Proroka i posłuszeństwo wobec niego są dowodem prawdziwej wiary.
4. Ostrzeżenie przed obłudą – werset ukazuje, że obłudnicy składają fałszywe przysięgi i wymówki, aby ukryć swoje prawdziwe oblicze. Muzułmanin powinien wystrzegać się takich postaw i zawsze mówić prawdę.
5. Wiara wymaga czynów – jeśli ktoś twierdzi, że jest wierzący, jego czyny powinny to potwierdzać. Prawdziwa wiara objawia się w posłuszeństwie Bogu i Jego Wysłannikowi, a nie w pustych słowach i przysięgach.