Аль-Балад сүрәсе — Аять 16

Калимә мәгънәләре:

— Мәтрабә — туфракка ябышкан, фәкыйрьлектән туфрак өстендә ятучы, бернәрсәсе дә булмаган мескен кеше.

Аять тәфсире:

Ягъни ул көнне ашату — туганыннан булган ятимгә яки фәкыйрьлектән туфракка ябышкан, бернәрсәсе дә булмаган мескенгә ярдәм итүдер. Бу кешеләргә ярдәм итүдә ике әҗер бар: берсе — ятимгә ярдәм итү сәвабы, икенчесе — туганлык бәйләнешен ныгыту сәвабы. Ә мескенгә килгәндә, ул — фәкыйрьлектән тулысынча ярлылыкка төшкән, хәтта туфракта ятарга мәҗбүр булган кеше. Аның хәле бик авыр, аңа ярдәм итү — иң зур изге гамәлләрдән санала.

Аятьтән алынган файдалар:

— Бу аять мөселманнарны мохтаҗларга, бигрәк тә иң авыр хәлдәге фәкыйрьләргә ярдәм итәргә өнди. Ислам дине — шәфкатьлелек һәм ярдәмчеллек дине.

— Ятимгә һәм туганнарга ярдәм итү — икеләтә сәваплы гамәл, чөнки анда изгелек тә, туганлык бәйләнеше дә бар.

— Исламда байларның фәкыйрьләргә карата бурычы бар, бу — җәмгыятьтә социаль тигезлек һәм үзара ярдәмләшүне ныгытуның мөһим юлы.