Сураи Аль-Балад — Оят 4

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• كَبَد: машаққат, ранҷу заҳмат, сахтӣ ва фишор.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло қасам ёд мекунад ба ин шаҳри ҳарам — Макка, ки Паёмбар (с) дар он зиндагӣ мекунад, ва ба падари башарият — Одам (а) ва наслаш, ки ҳамоно инсонро дар дунё дар ҳолати машаққату ранҷ офаридаем. Инсон дар ҳаёти дунё пайваста бо душвориҳо, фишору сахтиҳо рӯ ба рӯ мешавад: гоҳ бо ранҷу заҳмати зиндагӣ, гоҳ бо мусибату балоҳо ва гоҳ бо сахтиҳои охират. Пас ҳаёти инсон дар ин ҷаҳон бе заҳмату машаққат нест, балки табиати зиндагии ӯ бо ранҷу кӯшиш омехта аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон бояд бидонад, ки душвориҳо қисми табиии ҳаёти дунё ҳастанд ва ҳеҷ кас аз онҳо комилан озод нест.
• Сабру тоқат дар баробари машаққатҳо сабаби баланд шудани дараҷа ва бахшоиши гуноҳҳо мегардад.
• Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки ба дунё дил набандад, зеро дунё ҷои оромӣ нест, балки ҷои имтиҳон ва кӯшиш аст.
• Инсон бояд дар ҳар ранҷу машаққат ба Аллоҳ таваккал кунад ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳад, ки Ӯ беҳтарин ёварист.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё сабр кунад, подоши ӯ дар охират ҷаннат ва оромиши ҷовидонӣ хоҳад буд.