Сураи Аш-Шамс — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «نَاقَةَ اللَّهِ»: Шутури Худо, ки ҳамчун мӯъҷиза аз ҷониби Аллоҳ фиристода шуда буд.

— «سُقْيَاهَا»: Навбати обнӯшӣ ва ҳиссаи оби он шутур.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Самуд дар саркашӣ ва гуноҳ ҳадди ниҳояро гузаштанд ва паёмбари худро дурӯғгӯ шумориданд, бадбахттарин шахси онҳо барои куштани шутур бархост. Он гоҳ паёмбари Аллоҳ, Солеҳ (алайҳис-салом), ба онҳо гуфт: «Аз шутури Аллоҳ ва навбати оби он бипарҳезед!» Яъне, ба шутур осеб нарасонед ва монеи обнӯшии он нашавед, зеро он нишонае аз ҷониби Аллоҳ аст, ки бар ростқавлии паёмбаратон далолат мекунад. Барои шутур як рӯз навбати об ва барои шумо як рӯзи дигар навбати об муқаррар шудааст. Агар ба он даст дароз кунед, азоби сахти Аллоҳ шуморо фаро мегирад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло паёмбаронашро бо мӯъҷизаҳо тақвият мекунад, то мардум ба онҳо имон оваранд.

— Ҳифзи ҳуқуқи ҳайвонот ва риояи адолат дар истифода аз неъматҳои табиат аз таълимоти ислом аст.

— Саркашӣ ва ношукрӣ нисбат ба неъматҳои Аллоҳ боиси ҳалокат ва азоб мегардад.

— Паёмбарон ҳамеша мардумро аз оқибати бад огоҳ мекунанд ва роҳи наҷотро нишон медиҳанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба оёти Аллоҳ эҳтиром гузорем ва аз фармонҳои Ӯ итоат кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.