Сураи Аш-Шамс — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• إِذِ انبَعَثَ: ҳангоме ки бархест ва ба шитоб ба сӯи кор рафт.
• أَشْقَاهَا: бадбахттарини он қавм, яъне шахсе ки дар бадӣ аз ҳама гузашт.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба ҳодисаи қавми Самуд ишора мекунад. Вақте ки онҳо дар саркашӣ ва гуноҳ аз ҳад гузаштанд ва паёмбари худ Солеҳро дурӯғ бароварданд, бадбахттарини онҳо ба по хест ва ба сӯи куштани шутури муъҷиза оварда шуд. Он шахс бо даъвати қавми худ ва бо розигии онҳо ин кори зиштро анҷом дод. Ин шутур нишонаи равшани дурустии паёмбарии Солеҳ буд, ки Худованд ба онҳо фиристода буд, то далели ростқавлии паёмбарашон бошад. Онҳо бояд аз озор расонидан ба он ва аз таҷовуз ба навбати оби он ҳазар мекарданд, зеро барои шутур як рӯз ва барои онҳо як рӯзи дигар навбати об буд. Аммо ин кор ба онҳо гарон омад ва онро рад карданд, сипас шутурро куштанд. Пас Худованд ба сабаби ҷинояти онҳо азобро бар онҳо фурӯ фиристод ва ҳамаро баробар нест кард, ки ҳеҷ кас аз онҳо наҷот наёфт. Ва Худованд аз оқибати азоби сахти худ, ки бар онҳо фурӯ фиристод, наметарсад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки гуноҳ ва саркашӣ метавонад одамро ба бадбахтӣ ва ҳалокат расонад.
• Худованд паёмбаронро бо нишонаҳои равшан мефиристад, то мардум роҳи ростро биёбанд.
• Озор расонидан ба нишонаҳои Худованд ва паёмбарон оқибати бад дорад.
• Азоб ва адолати Худованд ҳамаро фаро мегирад, вақте ки ҷомеа ба гуноҳ розӣ шавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон имон оварем, аз гуноҳ дурӣ ҷӯем ва ба нишонаҳои Худованд эҳтиром гузорем.
• Қуръон ҳодисаҳои гузаштагонро барои ибрат ва огоҳии мо баён мекунад, то мо роҳи некиро интихоб кунем ва ба сӯи Ислом ва Қуръон майл пайдо кунем.