Sura Asz-Szams — Werset 7

Znaczenie słów:

• نَفْسٍ – dusza, każda dusza ludzka.
• مَا سَوَّاهَا – to, co ją uczyniło doskonałą, proporcjonalną i harmonijną; nadanie jej równowagi i właściwej natury.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg Wszechmogący składa przysięgę na duszę oraz na to, jak doskonale ją ukształtował i uczynił proporcjonalną. Oznacza to, że Allah stworzył każdą duszę ludzką w sposób doskonały, nadając jej naturę skłonną do dobra i zła, oraz obdarzając ją zdolnością rozróżniania, rozumem i wolną wolą. Wzmianka o duszy w formie nieokreślonej wskazuje na wielość i powszechność – chodzi o wszystkie dusze ludzkie, bez wyjątku. Bóg uczynił ją harmonijną, zrównoważoną i gotową do pełnienia swojej roli na ziemi, wyposażając ją w ciało i ducha, które współdziałają ze sobą w doskonały sposób. Przysięga ta podkreśla doniosłość duszy i jej znaczenie w porządku stworzenia, a także wskazuje, że człowiek został stworzony w najlepszej formie, z wrodzoną skłonnością do poznania prawdy i podążania za nią.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Ukazuje wielkość Boga i doskonałość Jego stworzenia – skoro Bóg przysięga na duszę, oznacza to, że jest ona jednym z najwspanialszych Jego dzieł, co skłania człowieka do refleksji nad sobą i swoim Stwórcą.
2. Uczy, że człowiek nie został stworzony przypadkowo, lecz w sposób celowy i doskonały – ma to wzbudzać w nim wdzięczność wobec Allaha i poczucie odpowiedzialności.
3. Wskazuje, że każda dusza ma wrodzoną zdolność do odróżniania dobra od zła, co jest dowodem miłosierdzia Boga, który nie pozostawił człowieka bez drogowskazu.
4. Zachęca do dbania o czystość duszy i jej rozwój duchowy, ponieważ skoro Bóg uczynił ją doskonałą, to obowiązkiem człowieka jest utrzymanie tej doskonałości poprzez wiarę i dobre uczynki.
5. Przypomina o godności człowieka i jego wysokiej pozycji w stworzeniu, co buduje w nim szacunek do samego siebie i do innych ludzi, jako istot obdarzonych przez Boga szczególną czcią.