سورت لیل — آیت 19

د کلمو معناګانې:

• عِندَهُ: له هغه (تقوا لرونکي بنده) سره.
• نِعمَةٍ: نیکي یا احسان.
• تُجزىٰ: چې بدله ورکړل شي، یعني هغه نعمت چې پرې سزا یا بدله ورکول کیږي.

تفسیر:

دا آیت د هغه متقي او پرهېزګار کس په اړه دی چې د دوزخ له اور څخه به لرې ساتل کیږي. هغه خپل مال لګوي، خو دا لګول یې د چا د احسان د بدلې یا د چا د نیکۍ د جبران لپاره نه دي. یعني هغه له هیچا سره داسې نعمت یا احسان نه لري چې غواړي پرې بدله ورکړي او د هغه په بدل کې مال ولګوي. بلکه د هغه انگیزه یوازې د خپل رب د رضا او خوښۍ لاسته راوړل دي، نه د چا د احسان بدله. هغه په خپله خوښه او له زړه له خپل مال څخه د الله تعالی د رضا لپاره لګښت کوي، او الله تعالی به هغه ته په جنت کې دومره عطا کړي چې هغه به راضي شي.

فایدې:

• دا آیت موږ ته ښیي چې په اسلام کې د نیکۍ او احسان اصل باید د الله تعالی د رضا لاسته راوړل وي، نه د خلکو د احسان بدله ورکول.
• مسلمان باید په خپلو نیکیو کې اخلاص ولري او له هر ډول ریاکارۍ او د خلکو د ستاینې تمې څخه پاک وي.
• دا چې الله تعالی د خپل بنده د نیکۍ بدله نه یوازې په دې دنیا کې ورکوي، بلکې په آخرت کې به یې له هر هغه څه څخه زیات ورکړي چې هغه یې تصور کولی شي.
• دا آیت د سخاوت او د مال د لګولو ترغیب ورکوي، خو په دې شرط چې دا لګښت د الله تعالی د رضا لپاره وي، نه د نورو مقصدونو لپاره.