Surja El-Lejl — Ajet 19

Kuptimet e fjalëve:

• عِندَهُ: te ai (te personi që e jep pasurinë).
• نِّعْمَةٍ: mirësi, dhunti, ndihmë e marrë më parë.
• تُجْزَى: shpërblehet, kompensohet.

Tefsiri i Ajetit:

Ky ajet tregon se personi që është shumë i devotshëm dhe që e jep pasurinë e tij për hir të Zotit, nuk e bën këtë për të shpërblyer dikë që i ka bërë mirë më parë. Ai nuk e jep pasurinë si kompensim për një mirësi që ia ka bërë dikush atij, sepse ai nuk ka marrë asnjë të mirë nga askush që të ketë nevojë ta shpërblejë. Përkundrazi, ai e jep pasurinë e tij vetëm për të kërkuar kënaqësinë e Zotit të tij të Lartë dhe për të fituar shpërblimin e Tij. Ky veprim i tij është i sinqertë dhe i pastër, larg çdo interesi personal apo shpërblimi tokësor. Kështu, Zoti i Lartë do ta shpërblejë atë në Xhennet me atë që e kënaq atë, duke i dhënë atij begati të mëdha dhe kënaqësi të përjetshme.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Sinqeriteti në vepra është çelësi i pranimit te Zoti; vepra e mirë duhet të jetë vetëm për hir të Zotit, jo për t'ia kthyer dikujt një të mirë apo për interesa personale.
2. Islami e lartëson njeriun që jep nga pasuria e tij pa pritur asnjë kompensim nga njerëzit, sepse shpërblimi i vërtetë është te Zoti.
3. Ky ajet na mëson se pastërtia e qëllimit e bën veprën e vogël të madhe te Zoti, dhe se Zoti i Lartë nuk e humb kurrë mundin e atij që kërkon kënaqësinë e Tij.
4. Në këtë ajet ka inkurajim për të bërë mirë pa pritur falënderim nga njerëzit, sepse shpërblimi i plotë dhe i pafund është te Allahu, i Cili i jep robit të Tij atë që e kënaq atë në Xhennet.