Сураи Аль-Лейль — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

— «نِعْمَةٍ»: неъмат, яъне некӣ ва хайре, ки касе ба дигаре мерасонад.

— «تُجْزَىٰ»: подош дода шавад, мукофот гирад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар ситоиши бандагони некӯкор ва парҳезгор нозил шудааст, ки молу сарвати худро дар роҳи Худо сарф мекунанд. Онҳо ин корро на ба хотири он мекунанд, ки касе ба онҳо некие карда бошад ва онҳо мехоҳанд ба ӯ подош диҳанд, балки танҳо барои ба даст овардани ризои Парвардигори олӣ ва хоҳиши савоби охират инфоқ мекунанд. Яъне, дар дили онҳо ҳеҷ ғаразе барои мукофот гирифтан аз касе нест, балки ҳадафи асосии онҳо хушнудии Худованд аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ихлос дар амал бисёр муҳим аст; инсон бояд некӣ кунад танҳо барои Худо, на барои подоши дунёвӣ ё миннатгузорӣ аз касе.

— Инфоқ ва садақа дар роҳи Худо сабаби ба даст овардани ризои Парвардигор ва савоби охират мегардад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар некиҳо самимӣ бошем ва ҳадафи олӣ дошта бошем, то ки Худованд моро дар охират бо неъматҳои ҷовидонӣ мукофот диҳад.

— Ҳамчунин ин оят исломро ҳамчун дини покӣ ва самимият муаррифӣ мекунад, ки дар он некиҳо бояд холисона ва барои Худо сурат гиранд.