Сураи Аль-Лейль — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмишро талаб мекунанд:

— «كذَّبَ»: дурӯғ шуморид, инкор кард, бовар накард.

— «الحُسنى»: калимаи «аҳсан» аст, яъне некӯтарин, беҳтарин чиз. Дар ин оят маънои он «Ло илоҳа иллаллоҳ» ва он подоши некӯест, ки Худованд ба бандагони некӯкор ваъда додааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки он касе, ки молашро дар роҳи Худо сарф накард ва аз подоши Парвардигораш беэҳтиёҷӣ нишон дод, ҳамчунин калимаи тавҳид — «Ло илоҳа иллаллоҳ»-ро ва он чи ин калима ба он далолат мекунад, яъне подоши некӯ ва ҷазои рӯзи қиёматро дурӯғ шуморид, пас ӯ роҳи некиро инкор кард ва ба ҷои он роҳи бадро пеш гирифт. Ӯ ваъдаи Худоро, ки барои сарф кардани мол дар роҳи Ӯ беҳтарин подош аст, бовар накард ва гумон кард, ки молаш ба ӯ ҳеҷ суде намерасонад ё баръакс, нигоҳ доштани он барои ӯ беҳтар аст. Чунин шахс ба ҷои он ки ба Худо таваккал кунад ва ба подоши Ӯ умедвор бошад, ба дунё ва моли худ такя кард ва ҳақиқатро инкор намуд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳақиқатро бо забони равшан баён мекунад ва оқибати некӯкориро аз бадкорӣ ҷудо месозад.

— Ислом даъват мекунад, ки инсон ба подоши Худо бовар кунад ва аз бахилӣ дурӣ ҷӯяд, зеро саховат дар роҳи Худо сабаби хайру баракат аст.

— Қуръон ба мо меомӯзад, ки танҳо ба мол ва дунё такя накунем, балки ба ваъдаи Худованд бовар кунем, ки Ӯ беҳтарин подошдиҳанда аст.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва имон ба калимаи тавҳид ҷалб мекунад, ки калиди наҷот ва сабаби хушбахтии ҳақиқӣ дар дунё ва охират аст.