Сураи Аль-Лейль — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «فَسَنُيَسِّرُهُ»: пас ба зудӣ барояш осон мекунем.
• «لِلْعُسْرَىٰ»: ба сӯи бадбахтӣ ва сахтӣ; яъне ба роҳе, ки ба душворӣ ва азоб мерасонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касонест, ки дар роҳи Худо аз молашон бахилӣ мекунанд, аз подоши Парвардигорашон беэҳтиёҷӣ нишон медиҳанд ва он чиро, ки Худо ваъда додааст, дурӯғ мешуморанд. Чунин шахсро Худованд ба сӯи бадбахтӣ ва сахтӣ осон мекунад; яъне амалҳои бад ва нофармонӣ барояш осон гардонда мешавад ва корҳои нек барояш душвор мешавад. Ин бадбахтӣ ва сахтӣ ӯро ба оташи дӯзах мерасонад. Моли ӯ, ки дар дунё бахилӣ карда буд, ҳангоми афтодан ба азоб ба ӯ ҳеҷ фоидае намерасонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳар касро мувофиқи интихоби худаш роҳнамоӣ мекунад; касе ки роҳи бадро интихоб кунад, Худо барои ӯ он роҳро осон мегардонад.
• Бахилӣ ва худро беэҳтиёҷ аз Худо донистан боиси бадбахтӣ ва дур шудан аз раҳмати Худованд мешавад.
• Дурӯғ шуморидани ваъдаҳои Худо ва рӯзи қиёмат оқибати бад дорад ва инсонро ба сӯи азоб мебарад.
• Молу сарват дар рӯзи қиёмат наметавонад инсонро аз азоби Худо наҷот диҳад, агар дар роҳи дуруст сарф нашуда бошад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар роҳи Худо саховатманд бошем, ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва аз бахилӣ ва нофармонӣ дурӣ ҷӯем, то Худованд корҳои некро бароямон осон гардонад ва моро ба сӯи хушбахтӣ ва биҳишт роҳнамоӣ кунад.