Сураи Ат-Тин — Оят 8

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَلَيْسَ: оё нест? (барои тасдиқ ва итминон додани савол)
• أَحْكَمِ: аз ҳама донотар, аз ҳама одилтар, ки ҳукмаш бехато ва комил аст
• الْحَاكِمِينَ: ҳокимон, доварон

1. Тафсири оят:

Оё Аллоҳ таоло, ки рӯзи қиёматро рӯзи ҷазо ва ҳисоб қарор додааст, аз ҳамаи ҳокимон ва доварон донотар ва одилтар нест? Оё мумкин аст, ки Аллоҳ бандагони худро беҳуда ва бемақсад тарк кунад, бидуни он ки миёни онҳо ҳукм кунад? Не, ин ҳаргиз дуруст нест. Аллоҳ ҳатман миёни мардум доварӣ мекунад: некӯкоронро бо некиашон мукофот медиҳад ва бадкоронро бо бадиашон ҷазо медиҳад. Ҳукми Аллоҳ аз ҳама ҳукмҳо болотар ва комилтар аст, зеро ҳикмати ӯ бепоён ва дониши ӯ ҳама чизро фаро гирифтааст. Ҳеҷ чиз бар ҳукми Ӯ ғолиб намеояд ва ҳеҷ ҳикмате бар ҳикмати Ӯ бартарӣ надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дунё беҳуда офарида нашудааст ва ҳар амали мо ҳисоб хоҳад шуд.
• Аллоҳ аз ҳама одилтар аст, бинобар ин ҳеҷ кас набояд аз адолати Ӯ ноумед шавад.
• Боварӣ ба рӯзи қиёмат ва ҳисоб ба инсон қувваи рӯҳӣ медиҳад, ки некӣ кунад ва аз бадӣ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят дили инсонро ором мекунад, ки ҳар зулме, ки дар дунё ба ӯ расидааст, рӯзе ҷазои худро мегирад.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ба ҳикмати Аллоҳ бовар кунем ва ба қазои Ӯ розӣ бошем.
• Ин оят муҳаббат ба исломро зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки дини мо дини адолат ва ҳикмат аст.