Сураи Ат-Тин — Оят 7

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «فَمَا»: пас чӣ чиз?

— «يُكَذِّبُكَ»: туро ба дурӯғгӯӣ бармеангезад, яъне туро водор мекунад, ки дурӯғ барорӣ.

— «بَعْدُ»: баъд аз ин, яъне баъд аз ин далелҳои равшан.

— «بِالدِّينِ»: ба рӯзи ҷазо ва ҳисоб, яъне рӯзи қиёмат.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба инсон рӯй оварда мефармояд: пас чӣ чиз туро, эй инсон, баъд аз ин ҳама далелҳои равшане, ки бар қудрати Парвардигор бар зинда кардани мардум ва ҳисобу китоб дидӣ, ба дурӯғ баровардани рӯзи ҷазо водор мекунад? Оё ин қадар нишонаҳои қудрати Худо, ки дар офариниши инсон ва дигар махлуқот зоҳир шудаанд, барои бовар кардан ба рӯзи қиёмат кофӣ нестанд? Ин оят ҳамчун саволу сарзаниш ба касонест, ки бо вуҷуди дидани ин ҳама далелҳо, рӯзи ҳисобу ҷазоро инкор мекунанд. Гӯё Худо мехоҳад бигӯяд: бо ин ҳама асосҳои равшани ақлӣ ва нақлӣ, дигар барои инкор кардани рӯзи қиёмат ҳеҷ баҳонае намемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки баъд аз дидани нишонаҳои қудрати Худо дар офариниш, дигар инкор кардани рӯзи ҷазо ҳеҷ асосе надорад.

— Нишон медиҳад, ки имон ба рӯзи қиёмат табиати ақлӣ ва фитрии инсон аст, зеро адлу ҳикмати Худо тақозо мекунад, ки некӯкорон ва бадкорон ҳисобу китоб шаванд.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба омӯхтани далелҳои имон ва тафаккур дар бораи офариниши Худо зиёд мекунад.

— Инсонро ба шукргузорӣ ва итоат ба Худованд тарғиб менамояд, зеро ҳамаи ин нишонаҳо барои ҳидояти ӯ ҳастанд.

— Ва дар ниҳоят, ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ дар бораи адлу ҳикмати Худо шак накунем ва ба рӯзи қиёмат бо итминони комил имон оварем.