Сураи Аз-Зальзаля — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «الْإِنسَانُ»: инсон, одам.

— «مَا لَهَا»: чӣ шуд ба он? чаро ин тавр шуд?

1. Тафсири оят:

Рӯзе замин ба ларзиши сахт меларзад ва он чи дар дарунаш аз мурдагон ва ганҷҳо пинҳон аст, берун меандозад. Дар он лаҳза инсон аз ҳайрат ва тарс мепурсад: «Чӣ шуд ба ин замин? Чаро ин қадар меларзад ва ҳама чизро берун меандозад?» Ин савол аз шиддати ҳодиса ва бузургии он сар мезанад, зеро замин ба амри Парвардигор ба ларзиш меояд ва он чи дар дилаш пинҳон буд, ошкор месозад. Ин ҳолат барои кофирон ва гуноҳкорон боиси ҳайрату изтироб аст, вале барои муъминон сабақест, ки онҳо ин рӯзро бо имон ва амали солеҳ интизор мешаванд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва замин ба амри Худо ба ларзиш меояд.

— Инсон дар он рӯз нотавон ва ҳайрон мешавад, бинобар ин бояд пеш аз расидани он рӯз ба Худо тавба кунад ва амали солеҳ анҷом диҳад.

— Қудрати Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ метавонад заминро ба ларзиш орад ва мурдагонро зинда кунад.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират омода шавем.

— Ваъдаи Худо ҳақ аст ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад, ҳатто он чи дар дили замин аст.