Сураи Аз-Зальзаля — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• يَوْمَئِذٍ — дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• تُحَدِّثُ — сухан мегӯяд, хабар медиҳад.
• أَخْبَارَهَا — хабарҳои худ, воқеаҳое, ки дар рӯи он ба вуқӯъ омадаанд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург — рӯзи қиёмат — замин ба ҳамаи одамон хабар медиҳад, ки дар рӯи он чӣ корҳое анҷом дода шудаанд: некӣ ё бадӣ. Замин ҳамаи аъмоли бандагонро, ки бар рӯи он содир шудаанд, ошкор мекунад ва ба он шаҳодат медиҳад. Ин фармон аз ҷониби Парвардигор аст, ки заминро ба гуфтани ин хабарҳо амр кардааст, то ҳеҷ амале пинҳон намонад ва ҳар кас натиҷаи кирдори худро бинад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи аъмоли мо — хурд ё бузург, пинҳон ё ошкор — сабт мешаванд ва рӯзе ошкор хоҳанд шуд.
• Замин ба ҳайси шоҳиди аъмоли мо дар рӯзи қиёмат гувоҳӣ медиҳад, ки ин боиси бедор шудани виҷдони инсон ва даъвати ӯ ба некӣ ва парҳез аз бадӣ мегардад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳеҷ некии мо гум намешавад ва ҳар амали некӣ сазовори подош хоҳад буд.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки дар ин дунё бояд ҳушёр бошем ва ҳар кори худро барои ризои Худо анҷом диҳем, зеро рӯзе ҳама чиз ошкор мегардад.
• Ин оят муҳаббати моро ба Қуръон афзун мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва моро ба роҳи рост раҳнамоӣ мекунад.