Сураи Аз-Зальзаля — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «بِأَنَّ»: ба сабаби он ки, аз барои он ки.

— «أَوْحَىٰ»: илҳом кард, амр кард, огоҳ сохт.

— «لَهَا»: ба он (яъне ба замин).

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат замин ҳамаи аъмолеро, ки бар рӯи он аз некӣ ё бадӣ анҷом дода шудааст, хабар медиҳад. Ин хабардиҳии замин ба сабаби он аст, ки Парвардигори ту — Аллоҳи таъоло — ба вай амр кардааст ва илҳом намудааст, ки аз он чи бар рӯи вай содир шудааст, огоҳӣ диҳад. Пас замин бо фармони Парвардигори худ сухан мегӯяд ва шоҳиди аъмоли бандагон мегардад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳеҷ амале, хурд ё бузург, пинҳон намемонад ва ҳама дар рӯзи қиёмат ошкор мешавад.

— Замин ба фармони Аллоҳ таъоло шоҳидӣ медиҳад, ки ин нишонаи адлу инсофи комили Парвардигор аст.

— Бовар ба ин ҳақиқат инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва парҳез аз гуноҳ ҳидоят мекунад.

— Ин оят дилҳоро ба ёди охират ва омодагӣ барои он нарм месозад ва муҳаббати ба бандагӣ ва итоати Аллоҳро дар дилҳо зиёд мекунад.