Сураи Аз-Зальзаля — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «يَصْدُرُ»: бармегарданд, берун меоянд ва равона мешаванд.

— «أَشْتَاتًا»: гурӯҳ-гурӯҳ, пароканда ва гуногун.

— «لِّيُرَوْا»: то бибинанд ва мушоҳида кунанд.

— «أَعْمَالَهُمْ»: кирдорҳои нек ва бади худро.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург, ки замин ба ларза меояд ва ҳамаи одамон аз қабрҳо зинда мешаванд, мардум аз майдони ҳисоб берун меоянд ва ба сӯи ҷойгоҳи худ равона мешаванд. Онҳо гурӯҳ-гурӯҳ ва пароканда мешаванд: мӯъминон ба сӯи биҳишт ва кофирон ба сӯи дӯзах. Ин баргаштан барои он аст, ки ҳар кас натиҷаи кирдорҳои худро — хоҳ нек бошад, хоҳ бад — бинад ва бифаҳмад, ки ҳеҷ амале беподош ва беҷазо намемонад. Ҳар кас подоши амали худро мегирад: некӣ ба некӣ ва бадӣ ба бадӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро бовар мекунонад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳамаи одамон ба он бозмегарданд.

— Ҳар амали нек ва баде, ки инсон дар дунё мекунад, сабт мешавад ва рӯзи қиёмат натиҷаи онро мебинад.

— Ин боварӣ ба инсон кӯмак мекунад, ки дар ҳаёти худ некӣ кунад, аз бадӣ дур шавад ва ба сӯи роҳи рост ҳидоят ёбад.

— Ислом дини адолат аст: ҳеҷ кас беҳисоб намемонад ва ҳар кас подоши амали худро мегирад.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар дар дунё некӣ кунем, дар охират сазовори раҳмати Худо ва биҳишт хоҳем шуд.