ซูเราะฮฺ ยูนุส — อายะฮฺ 17

คำสำคัญ:

• อัฟตะรอ (افترى) = การกุเรื่องขึ้นเอง การกล่าวเท็จ
• อยาต (آيات) = โองการทั้งหลาย หลักฐานและข้อพิสูจน์ต่าง ๆ
• อัจญ์รอมูน (المجرمون) = ผู้กระทำความผิด ผู้ฝ่าฝืน ผู้ทำบาปหนัก

การตีความ:

ไม่มีผู้ใดที่อธรรมยิ่งไปกว่าผู้ที่กุความเท็จขึ้นป้ายความเท็จให้แก่อัลลอฮ์ โดยกล่าวหาว่าพระองค์มีภาคีหรือมีพระบุตร หรือกล่าวอ้างว่าพระองค์ทรงดลใจสิ่งใดแก่เขาทั้งที่พระองค์มิได้ทรงดลใจ หรือผู้ที่ปฏิเสธโองการต่าง ๆ ของพระองค์ ไม่ว่าจะเป็นอัลกุรอานหรือหลักฐานและข้อพิสูจน์ที่พระองค์ทรงประทานลงมาแก่บรรดาศาสนทูตของพระองค์

แท้จริงแล้ว ผู้ที่กระทำความผิดเช่นนี้จะไม่ได้รับความสำเร็จ ไม่บรรลุถึงสิ่งที่ปรารถนา และไม่รอดพ้นจากการลงโทษของพระองค์ ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า เพราะการกุความเท็จต่ออัลลอฮ์และการปฏิเสธโองการของพระองค์นั้น เป็นบาปอันมหันต์ที่นำไปสู่ความหายนะ และไม่มีทางที่ผู้กระทำจะประสบชัยชนะหรือความเจริญรุ่งเรืองได้

บทเรียนที่ได้รับ:

1. การกุความเท็จต่ออัลลอฮ์และการปฏิเสธโองการของพระองค์ คือความอธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่มนุษย์จะกระทำได้ เพราะเป็นการบิดเบือนความจริงและปิดกั้นตนเองจากทางนำ
2. ความสำเร็จที่แท้จริง (อัล-ฟะลาห์) นั้นไม่ได้อยู่ที่ทรัพย์สมบัติหรือตำแหน่ง แต่คือการที่บุคคลได้ปฏิบัติตามแนวทางที่ถูกต้องและได้รับการยอมรับจากพระผู้เป็นเจ้า
3. อิสลามสอนให้เรายึดมั่นในความจริงและความซื่อสัตย์ แม้ความจริงนั้นจะขัดกับความต้องการของเรา และเตือนให้เราห่างไกลจากการกล่าวเท็จหรือบิดเบือนข้อเท็จจริง
4. การปฏิเสธโองการของอัลลอฮ์เป็นสาเหตุแห่งความพินาศ ขณะที่การศรัทธาและการปฏิบัติตามนั้นเป็นหนทางสู่ความสำเร็จและความสงบสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
5. บทเรียนนี้ปลุกให้เราตระหนักถึงความเมตตาของอัลลอฮ์ที่ทรงส่งโองการและศาสนทูตมาเพื่อชี้ทางนำแก่มนุษยชาติ และเชิญชวนให้เรารีบกลับตัวกลับใจก่อนที่เวลาจะสายเกินไป