Surja Junus — Ajet 74

Kuptimet e fjalëve:

• "Bil-bejjinat" – me prova dhe mrekulli të qarta, që dëshmojnë vërtetësinë e tyre.
• "Natba'u" – vulosim dhe mbyllim zemrat, në mënyrë që të mos depërtojë në to asnjë e mirë.

Tefsiri i ajetit:

Pas historisë së Nuhit a.s., Allahu i Lartësuar dërgoi pas tij shumë pejgamberë – si Ibrahimin, Hudin, Salihun, Lutin dhe Shuajbin – secilin te populli i vet. Ata iu paraqitën popujve të tyre me mrekulli dhe prova të qarta, që dëshmonin se ishin të dërguar të vërtetë nga Zoti. Megjithatë, ata nuk ishin gati të besonin, sepse kishin ngulmuar në mohim dhe kishin refuzuar të vërtetën që më parë. Ata nuk ndryshuan nga gjendja e tyre para ardhjes së pejgamberëve – mbetën kokëfortë në mosbesim, ashtu siç kishin qenë popujt e mëparshëm që kishin mohuar të dërguarit e tyre.

Për shkak të kësaj kokëfortësie dhe tejkalimit të kufijve të Allahut, Ai u vulosi zemrat e tyre, ashtu siç vulos zemrat e çdo njeriu që vazhdon në padrejtësi dhe mohim. Kjo vulosje do të thotë se ata nuk mund ta pranojnë më të vërtetën, sepse vetë ata e mbyllën derën e besimit me veprat e tyre të këqija dhe refuzimin e vazhdueshëm.

Përfitimet nga ky ajet:

1. Allahu i Lartësuar dërgon pejgamberë te çdo popull me prova të qarta, gjë që tregon mëshirën e Tij ndaj njerëzve dhe se Ai nuk i dënon ata pa u dërguar më parë të dërguar.
2. Kokëfortësia në mohim dhe refuzimi i vazhdueshëm i së vërtetës e bën zemrën të ngurtësohet, derisa njeriu humb aftësinë për të pranuar udhëzimin.
3. Njeriu duhet të nxitojë drejt besimit dhe pendimit para se zemra e tij të vuloset, sepse pas vdekjes ose pas vdekjes së zemrës, pendimi nuk pranohet më.
4. Ky ajet na mëson se ndëshkimi më i madh për njeriun nuk është vetëm dënimi në këtë botë, por humbja e mundësisë për të besuar dhe për t'u udhëzuar në rrugën e drejtë.