Surja Junus — Ajet 75

Kuptimet e fjalëve:

• "Mela'ihi" (مَلَئِهِ): paria, udhëheqësit dhe njerëzit e mëdhenj të popullit të tij.
• "Biajatina" (بِآيَاتِنَا): me mrekullitë dhe provat tona të qarta që dëshmojnë për vërtetësinë e tyre.
• "Fastekberu" (فَاسْتَكْبَرُوا): u treguan mendjemëdhenj dhe refuzuan me arrogancë ta pranonin të vërtetën.
• "Muxhriminë" (مُجْرِمِينَ): kriminelë, idhujtarë dhe mohues të fesë së Zotit.

Tefsiri i ajetit:

Pas dërgimit të profetëve të mëparshëm te popujt e tyre, Allahu i Lartësuar dërgoi pas tyre Musain dhe vëllanë e tij Harunin, paqja qoftë mbi ta, te Faraoni, mbreti i Egjiptit, dhe te paria e popullit të tij që ishin udhëheqës dhe njerëz me ndikim. Ai i dërgoi ata me mrekulli të qarta dhe prova bindëse që dëshmonin për vërtetësinë e thirrjes së tyre, si shkopi, dora e bardhë dhe mrekullitë e tjera. Por Faraoni dhe paria e tij u treguan mendjemëdhenj dhe refuzuan me arrogancë ta pranonin të vërtetën, duke mos u përulur para Zotit të gjithësisë. Ata ishin njerëz kriminelë, idhujtarë dhe mohues, që i bënin keq vetes së tyre me mosbesimin dhe kokëfortësinë e tyre, duke i mohuar të dërguarit e Allahut dhe duke i luftuar ata.

Përfitimet nga ajeti:

1. Mëshira dhe drejtësia e Allahut ndaj robërve të Tij: Ai nuk i lë njerëzit pa udhëzim, por dërgon profetë njëri pas tjetrit për t'i nxjerrë nga errësira në dritë.
2. Mendjemadhësia dhe arroganca ndaj së vërtetës janë ndër veset më të mëdha që i largojnë njerëzit nga udhëzimi i Allahut, edhe kur u vijnë prova të qarta.
3. Thirrja ndaj fesë së Allahut kërkon durim dhe këmbëngulje, edhe kur përballesh me armiqësi dhe mohim nga udhëheqësit e padrejtë.
4. Krimi dhe mohimi i të vërtetës janë shkak i shkatërrimit të popujve, ndërsa besimi dhe përulja para Zotit janë shkak i shpëtimit dhe i lumturisë në të dy jetët.