سورت يونس — آیت 96

د کلمو معناګانې:

• حَقَّتْ: ثابته شوه، لازمه شوه، پرېکړه وشوه.
• کَلِمَتُ رَبِّکَ: ستا د رب قضا او حکم، چې له پخوا څخه پرېکړه شوې ده.

د آیت تفسیر:

ای محمده! هغه کسان چې ستا د رب له لوري پر هغوی باندې د عذاب او له رحمت څخه د ایستلو کلمه ثابته شوې ده، دوی هیڅکله ایمان نه راوړي. دا هغه کسان دي چې پر هغوی باندې دا قضا لازمه شوې ده چې پر کفر به مړه کېږي، ځکه چې دوی په کفر او سرکشۍ ټینګار کوي او د حق منلو ته چمتو نه دي. دوی د الله په نښو او حجتونو نه ایمان راوړي، نه د هغه پر یووالی اقرار کوي او نه د هغه په شریعت عمل کوي. دا د الله هغه پرېکړه ده چې له پخوا څخه یې په علم کې تېره شوې ده، لکه څنګه چې الله تعالی فرمایلي دي: «هؤلاءِ للنارِ ولا أُبالي» (دا کسان د اور لپاره دي او زه پروا نه لرم).

فايدې:

• دا چې ایمان راوړل یوازې د الله په مشیت او اراده پورې تړلي دي، نو مسلمان باید تل له الله څخه د ثابت قدمۍ او د ښه انجام غوښتنه وکړي.
• دا چې ځینې کسان په خپل سرکشۍ او کفر سره داسې حالت ته رسېږي چې د الله له رحمت څخه محرومېږي، نو باید انسان له ګناهونو او سرکشۍ څخه ځان وساتي او د توبې فرصت له لاسه ورنکړي.
• دا چې د الله قضا او قدر حتمي ده، نو مسلمان باید د الله په حکم راضي وي او له هغه څخه د خیر غوښتنه وکړي.
• دا چې ایمان د الله له لوري هدایت او توفیق غواړي، نو باید انسان په عبادت او دعا سره د الله له لوري د هدایت غوښتنه وکړي او له هغه څخه د ایمان په ثبات باندې مرسته وغواړي.