Surja Junus — Ajet 96

Kuptimet e fjalëve:

• Hakkat (حَقَّتْ): U bë e sigurt, u vendos dhe u dëshmua.
• Kelimetu Rabbike (كَلِمَتُ رَبِّكَ): Vendimi dhe gjykimi i Zotit tënd që është shpallur më parë.
• La ju'minun (لَا يُؤْمِنُونَ): Nuk besojnë, nuk e pranojnë besimin.

Tefsiri i Ajetit:

O i dërguar! Ata njerëz, për të cilët Zoti yt ka vendosur me drejtësi të plotë që t'i nxjerrë nga mëshira e Tij dhe t'i dënojë, për shkak se ata me kokëfortësi këmbëngulin në mohim dhe refuzim të së vërtetës, nuk do të besojnë kurrë. Ata nuk i pranojnë argumentet e qarta të Zotit, nuk e njohin njëshmërinë e Tij dhe nuk veprojnë sipas ligjit të Tij. Ky është vendimi i Zotit që është shpallur për ta, se ata do të vdesin në mosbesim, sepse ata vetë e kanë zgjedhur këtë rrugë me vullnetin e tyre të lirë, duke ia kthyer shpinën të vërtetës edhe pasi ajo u është bërë e qartë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Drejtësia e Zotit: Ky ajet tregon se Zoti nuk i dënon njerëzit pa arsye, por dënimi i Tij vjen pasi ata vetë e meritojnë atë me veprimet dhe qëndrimet e tyre kokëfortë ndaj së vërtetës.
2. Liria e zgjedhjes: Njeriu është i lirë në zgjedhjen e tij, dhe Zoti e di paraprakisht se çfarë do të zgjedhë secili. Prandaj, vendimi i Zotit për ta është në përputhje me atë që ata vetë kanë zgjedhur.
3. Rëndësia e përgjegjësisë: Ajeti na kujton se çdo njeri është përgjegjës për veprimet e veta dhe se nuk mund t'i fajësojë të tjerët për mosbesimin e tij.
4. Nxitje për besim: Ky ajet na nxit të nxitojmë drejt besimit dhe veprave të mira, para se të na vijë vendimi i Zotit, sepse pasi të vendoset gjykimi, pendimi nuk pranohet më.
5. Mëshira e Zotit: Në këtë ajet ka një nënkuptim të mëshirës së Zotit ndaj atyre që nuk kanë arritur këtë status, sepse ata që nuk e kanë merituar dënimin, kanë mundësi të besojnë dhe të shpëtojnë.