سوره یونس — آیه 96

معانی کلمات:

• «حَقَّتْ»: واجب و ثابت شد.
• «کَلِمَتُ رَبِّکَ»: حکم و قضای الهی.

تفسیر آیه:

ای پیامبر! کسانی که حکم پروردگارت بر آنان ثابت و واجب شده است که از رحمت او محروم گردند و به عذاب او گرفتار آیند، هرگز ایمان نمیآورند. این حکم الهی به دلیل اصرار آنان بر کفر و عنادشان با حق، صادر شده است؛ یعنی خداوند میداند که این گروه با وجود دیدن نشانهها و حجتهای روشن، باز هم به دلیل لجاجت و دشمنی با حق، بر کفر خود باقی میمانند و تا دم مرگ ایمان نمیآورند. این قضای الهی همان است که در علم ازلی خداوند ثبت شده که آنان اهل آتشند و هیچ چیز نمیتواند این سرنوشت را تغییر دهد، چرا که آنان خود با اختیار خویش راه کفر را برگزیده و بر آن پافشاری کردهاند.

فواید و پیامهای آیه:

1. ایمان امری اختیاری است و خداوند کسی را بر ایمان مجبور نمیکند؛ بلکه کسانی که با اراده خود راه کفر را انتخاب کنند، قضای الهی بر آنان محقق میشود.
2. سنت الهی بر این است که کسانی که حق را میبینند و انکار میکنند، از هدایت محروم میشوند؛ پس باید از لجاجت و عناد در برابر حق پرهیز کرد.
3. این آیه هشداری است به همه انسانها که سرنوشت خود را با انتخابهای خویش رقم میزنند و نباید فرصتهای ایمان را از دست بدهند.
4. رحمت الهی گسترده است، اما کسانی که با آگاهی و عمد به جنگ با حق بروند، خود را از این رحمت بینصیب میکنند؛ پس شایسته است بندگان همواره درهای توبه و بازگشت به خدا را باز نگه دارند.