Surja Junus — Ajet 98

Kuptimet e fjalëve:

• Flevla: pse nuk ishte? / ah, sikur të kishte qenë!
• Karyeh: fshat (këtu: banorët e fshatit).
• Adhab el-khizj: dënimi i poshtërimit dhe i turpit.
• Ila hin: deri në një kohë të caktuar (deri në fund të jetës së tyre).

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon se asnjë fshat (popull) nga ata që iu dërguan profetë, nuk përfitoi nga besimi i tij në momentin kur e pa dënimin me sytë e vet – sepse ai besim ishte i detyruar dhe jo i sinqertë – përveç popullit të Junusit a.s. Ata, kur e panë shenjën e dënimit që po u afrohej dhe e kuptuan se do t'i godasë, u kthyen te Allahu me pendim të sinqertë dhe besim të vërtetë. Për shkak se pendimi i tyre ishte i sinqertë dhe i dalë nga zemra, Allahu e pranoi atë dhe ua hoqi dënimin e poshtërimit që tashmë u kishte ardhur deri në prag, dhe i la ata të jetojnë e të kënaqen në këtë botë deri në fund të jetës së tyre të caktuar.

Ky ajet tregon se pendimi i pranuar është ai që bëhet para se të shihet dënimi, sepse pasi të vijë dënimi, pendimi nuk pranohet më. Por populli i Junusit ishte përjashtim, sepse ata u penduan në momentin e fundit, përpara se dënimi t'i kapte, dhe Allahu e pranoi pendimin e tyre për shkak të sinqeritetit të tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mëshira e Allahut është e gjerë dhe Ai e pranon pendimin e robërve të Tij, sado i madh të jetë mëkati, derisa të vijë momenti i fundit.
2. Pendimi i sinqertë e ndryshon fatin dhe e largon dënimin, siç ndodhi me popullin e Junusit.
3. Nxitojmë drejt pendimit dhe kthimit te Allahu para se të na vijë dënimi, sepse pendimi pasi të shihet dënimi nuk pranohet.
4. Ky ajet na jep shpresë dhe na mëson se dera e pendimit është e hapur, dhe se Allahu i do ata që pendohen dhe pastrohen.
5. Tregimi i kësaj ngjarjeje na forcon në besim dhe na bën të kuptojmë se Allahu është Falës dhe Mëshirues, dhe se Ai nuk dëshiron shkatërrimin e robërve të Tij, por dëshiron që ata të kthehen tek Ai.