Surat Yunus — Ayat 98

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَلَوْلَا (fa laulā): tegesé "mula apa ora" utawa "mèh ora ana", yaiku tembung kanggo nggugah lan nélakaké ora ana kedadéyan.
• قَرْيَةٌ (qaryatun): tegesé "negara" utawa "pendhudhuk sawijining panggonan", ora mung désa, nanging uga wong-wong kang manggon ing kono.
• عَذَابَ الْخِزْيِ (ʿadzābal khizyi): tegesé "siksa kang nglairake kawirangan lan nistha", yaiku siksa kang marakaké wong rumangsa asor banget.
• مَتَّعْنَاهُمْ (mattaʿnāhum): tegesé "Ingsun paringi kanikmatan marang wong-wong mau".
• إِلَىٰ حِينٍ (ilā ḥīn): tegesé "nganti tekan wektu kang wis ditemtokake", yaiku tekan pungkasaning umuré.

2) Jlentrehaning ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandhakake bab sawijining prinsip kang wigati banget: yèn ana wong-wong ing sawijining panggonan kang padha maido marang para rasul, banjur lagi padha gelem percaya nalika wis nyawang siksa kanthi mata dhewe, mula imané ing wektu iku ora ana gunané manèh. Iki wis dadi katetepaning Allah kang lumaku tumrap umat-umat sadurungé.

Nanging, ana siji kajabaan kang gedhé banget, yaiku kaumé Nabi Yunus a.s. Wong-wong iki pancèn wis tau maido lan nglakoni kaluputan, nganti Nabi Yunus ninggalaké wong-wong mau amarga wis ora kuwat ngadhepi wangkoting atiné. Nalika wong-wong mau weruh tandha-tandha yèn siksa bakal tumeka, atiné padha gumeter lan banjur padha tobat kanthi tenanan marang Allah. Amarga tobaté iku temen-temen lan ora mung lamis, Allah banjur ngangkat siksa kang nglairake kawirangan iku saka wong-wong mau, lan wong-wong mau isih diparingi kesempatan urip ing donya nganti tekan wektu kang wis ditemtokake, yaiku tekan pungkasaning umuré.

Dadi, ayat iki nuduhaké yèn tobat kang tulus isih bisa nggawa pangapura saka Allah, sanajan wis cedhak banget karo siksa. Nanging uga nuduhaké yèn iman kang muncul mung nalika wis nyawang siksa kanthi mata dhewe iku umume ora ana gunané, kajaba tumrap kaumé Nabi Yunus kang diparingi kaluwihan khusus déning Allah.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Tobat iku lawang kang tansah kabukak: Sapa waé kang gelem bali marang Allah kanthi ati kang tulus, sanajan wis akèh kaluputané, isih ana pangarep-arep diparingi pangapura. Iki nuduhaké yèn Islam iku agama kang kebak welas asih, ora gampang nyepetké siksa marang manungsa.
• Wektu iku larang regané: Aja nganti kita ngenteni nganti kahanan saya parah utawa nyawang siksa kanthi mata dhewe, amarga bisa waé wektu iku wis kasep. Luwih becik enggal-enggal tobat lan nindakake kabecikan wiwit saiki.
• Allah iku Maha Ngapura lan Maha Welas: Kisahé kaumé Nabi Yunus nuduhaké yèn Allah seneng marang wong kang gelem tobat lan ora sengaja nyiksa hamba-hamba-Né yèn padha gelem bali marang dalan kang bener.
• Iman kang tulus iku ngowahi kahanan: Nalika wong-wong mau padha iman kanthi tenanan, kahanan kang mbebayani banjur malih dadi tentrem. Iki nuduhaké yèn iman iku dudu mung ucapan, nanging kudu dibuktèkaké kanthi tumindak lan ati kang tulus.
• Donga lan pangarep-arep marang Allah iku ora ana gunané yèn ora dibarengi tobat: Ayat iki ngélingaké yèn pangarep-arep marang pangapura kudu dibarengi karo tobat kang tenanan lan nglakoni kabecikan, supaya kita ora kalebu wong kang rugi.