Surja Junus — Ajet 97

Kuptimet e fjalëve:

• Kullu āyah: çdo shenjë, mrekulli apo provë (qoftë nga shpalljet hyjnore, qoftë nga dukuritë kozmike në univers).
• Ḥattā yarawul-‘adhābal-alīm: derisa ta shohin me sytë e tyre dënimin e dhembshëm e të dhimbshëm (në momentin e vdekjes ose në Ditën e Gjykimit).

Tefsiri i ajetit:

Edhe sikur t’u vijnë atyre (jobesimtarëve) të gjitha llojet e shenjave dhe mrekullive – qofshin ato nga Kur’ani, nga ligjet e natyrës, apo nga çdo provë tjetër që e kërkojnë ata vetë – ata nuk do të besojnë, për shkak të kokëfortësisë dhe zemërgurësisë së tyre. Ata nuk do të binden derisa ta shohin me sytë e tyre dënimin e dhembshëm që u është premtuar. Por, kur ta shohin atë dënim, atëherë do të besojnë – megjithatë, ai besim në atë moment nuk do t’u sjellë asnjë dobi, sepse koha e pendimit dhe e besimit të pranuar ka kaluar. Dënimi do të bëhet i pashmangshëm dhe i pandalshëm për ta.

Përfitimet nga ky ajet:

1. Besimi i vërtetë është ai që vjen nga zemra dhe vullneti i lirë, para se të vijë dënimi; besimi i detyruar nga frika e dënimit nuk ka vlerë para Allahut.
2. Kokëfortësia dhe mohimi i së vërtetës, edhe pas ardhjes së provave të qarta, është një sëmundje shpirtërore që e çon njeriun në shkatërrim.
3. Mëshira e Allahut është e madhe, sepse Ai na ka dhënë kohë dhe mundësi për t’u penduar dhe për të besuar para se të jetë vonë – kjo është një ftesë e hapur për çdo njeri që ta shfrytëzojë jetën e tij në bindje dhe devotshmëri.
4. Nxitimi për të besuar dhe për t’u kthyer te Allahu është shenjë e mençurisë dhe e suksesit, ndërsa shtyrja e pendimit deri në momentin e fundit është mashtrim i vetvetes.