Сураи Худ — Оят 122

1. Маънои калимаҳо:

• «وَانتَظِرُوا»: интизор шавед, мунтазир бошед.
• «إِنَّا»: ҳамо, мо.
• «مُنتَظِرُونَ»: интизоркунандагон, мунтазирон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Расули худ (с) мефармояд, ки ба кофироне, ки ягонагии Худоро қабул намекунанд, бигӯ: «Шумо бар ҳолат ва роҳи худатон дар муқобили даъват ва озор додани Расул ва пайравони ӯ амал кунед, мо низ бар ҳолат ва роҳи худамон — сабот дар дини худ ва иҷрои фармони Худо — амал мекунем. Ва интизори оқибати кори мо бошед, ки мо низ интизори оқибати кори шумо ҳастем». Ин оят таҳдид ва ваъида аст барои онҳо. Ҳамчунин маънои он ин аст, ки шумо мунтазири он чизе бошед, ки ба мо мерасад, мо низ мунтазири он чизе ҳастем, ки ба шумо мерасад. Ва ё интизори ҳалокиву неъматҳои Худо бар шумо бошед, мо низ интизори ҳалоли неъматҳо бар шумо ҳастем.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат дар ниҳоят пирӯз мешавад ва ботил мағлуб мегардад.
• Мусулмон бояд дар дини худ собитқадам бошад ва ба ваъдаҳои Худо бовар кунад.
• Интизори оқибати кор барои кофирон таҳдид ва барои муъминон тасаллӣ аст.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои тарсу хашм, бо сабр ва итминон ба Худо таваккал кунем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва ҳар кас сазои амали худро мебинад.
• Ва моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) пайравӣ кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.