Surja Hud — Ajet 53

Kuptimet e fjalëve:

• Bëjjine (بَيّنَة): Dëshmi e qartë, provë e dukshme që vërteton vërtetësinë e asaj që thuhet.
• Aliehatina (آلِهَتِنَا): Zotat tanë, idhujt që adhuronin.
• An kavlike (عَن قَوْلِكَ): Për shkak të fjalës sate, për hir të asaj që thua ti.
• Mu’minin (مُؤْمِنِينَ): Besimtarë, që ju besojnë dhe ju binden.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Hudit a.s. iu drejtua popullit të tij me thirrjen e drejtë dhe me urtësi, ata iu përgjigjën me kokëfortësi dhe arrogancë, duke i thënë: "O Hud, ti nuk na ke sjellë asnjë provë të qartë dhe asnjë dëshmi të dukshme që vërteton vërtetësinë e asaj që na fton. Ne nuk do t'i braktisim zotat tanë që adhurojmë, vetëm për shkak të fjalës sate, e cila nuk mbështetet në asnjë argument bindës. Dhe ne nuk do të të besojmë ty në atë që pretendon se je i dërguar nga Zoti."

Ata e refuzuan atë me dy justifikime të rreme: pretenduan se nuk kishte asnjë provë për mesazhin e tij, dhe se nuk do ta linin adhurimin e idhujve të tyre, pavarësisht asaj që ai thoshte. Por e vërteta ishte se ata ishin kokëfortë dhe nuk donin ta pranonin të vërtetën, sepse zemrat e tyre ishin të mbyllura dhe mendjet e tyre të verbëruara nga pasimi i verbër i traditave të të parëve të tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Durimi i të dërguarve: Ky ajet na tregon se të dërguarit e Allahut u përballën me refuzim dhe arrogancë nga popujt e tyre, por ata nuk u dorëzuan dhe vazhduan thirrjen e tyre me durim dhe vendosmëri. Kjo na mëson se rruga e thirrjes në Islam kërkon durim dhe qëndrueshmëri përballë vështirësive.
2. Rreziku i pasimit të verbër: Populli i Hudit nuk e braktisi adhurimin e idhujve jo sepse kishin prova për vërtetësinë e tyre, por vetëm për shkak të traditës dhe zakonit. Kjo na tërheq vërejtjen që të mos ndjekim verbërisht traditat që bien ndesh me të vërtetën dhe me mësimet e Islamit.
3. Vlera e provës dhe argumentit: Ata kërkuan prova, por kur u erdhi e vërteta me mrekulli dhe shenja të qarta, ata nuk besuan. Kjo tregon se kërkimi i provave nga jobesimtarët shpesh është vetëm justifikim, sepse edhe kur u vijnë provat, ata nuk i pranojnë. Besimtari i vërtetë është ai që e pranon të vërtetën sapo i bëhet e qartë.
4. Liria e zgjedhjes dhe përgjegjësia: Ata thanë "ne nuk do të të besojmë", duke treguar se besimi është çështje e zemrës dhe vullnetit të lirë. Allahu nuk e detyron askënd të besojë, por i ka dhënë njeriut mendjen dhe lirinë për të zgjedhur rrugën e drejtë apo të gabuar, dhe mbi këtë zgjedhje do të japë llogari në Ditën e Gjykimit.