سوره هود — آیه 61

معانی کلمات:

• ثَمُود: نام قبیلهای از عرب باستان که در منطقه حِجر (میان حجاز و شام) زندگی میکردند.
• أَنشَأَكُم: شما را آفرید و پدید آورد.
• اسْتَعْمَرَكُمْ: شما را آبادگران زمین قرار داد و به شما فرمان آبادانی آن را داد.
• اسْتَغْفِرُوهُ: از او آمرزش گناهان را بخواهید.
• تُوبُوا: بازگردید و توبه کنید.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه داستان پیامبران، به سراغ قوم ثمود میرود و میفرماید: ما به سوی قوم ثمود، برادرشان صالح را فرستادیم. او به قوم خود گفت: ای قوم من! تنها خداوند یگانه را عبادت کنید؛ زیرا هیچ معبودی شایسته پرستش جز او برای شما نیست. او همان کسی است که شما را از زمین آفرید (چرا که آدم ابوالبشر از خاک زمین خلق شد) و شما را در آن ساکن و آبادگر آن قرار داد. پس از او آمرزش بخواهید و سپس با توبهای خالصانه به سوی او بازگردید. همانا پروردگار من به بندگان مؤمن خود نزدیک است و دعای آنان را اجابت میکند.

فواید و پیامهای آیه:

1. توحید و یگانهپرستی اساس دعوت همه پیامبران است و هیچ عبادتی جز برای خداوند روا نیست.
2. شکر نعمت خلقت و آبادانی زمین: خداوند انسان را از زمین آفریده و او را خلیفه و آبادگر آن قرار داده است؛ بنابراین انسان باید در آبادانی زمین و استفاده درست از آن بکوشد و شکرگزار این نعمت باشد.
3. استغفار و توبه دو کلید مهم برای پاک شدن از گناهان و نزدیک شدن به خداوند هستند؛ نخست باید از گناهان آمرزش خواست و سپس با تصمیم جدی به درگاه او بازگشت.
4. نزدیکی خداوند به بندگان: خداوند به بندگانش بسیار نزدیک است و دعای آنان را اجابت میکند؛ این مژدهای است که هر مسلمان را به امیدواری و ارتباط با پروردگار تشویق میکند.