Surah Hud — Talata 95

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• لَمْ يَغْنَوْا: Hindi sila nanirahan o nanatili.
• بُعْدًا: Paglayo mula sa awa ni Allah, o pagkawasak at kapahamakan.
• مَدْيَن: Ang bayan ni Propeta Shu'ayb (sumakanya nawa ang kapayapaan).
• ثَمُود: Ang bayan ni Propeta Salih (sumakanya nawa ang kapayapaan), na sikat sa kanilang pag-ukit ng mga tahanan sa mga bundok.

Interpretasyon ng Talata:

Matapos ang pagkawasak ng mga tao ng Madyan sa pamamagitan ng malakas na lindol at hiyaw na sumira sa kanila, inilarawan ng Allah na sila ay naging parang hindi pa nanirahan sa kanilang mga tahanan—nawala ang lahat ng bakas ng kanilang buhay, kayamanan, at mga gusali. Sila ay tuluyang nabura sa balat ng lupa. Pagkatapos, binanggit ng Allah na ang Madyan ay malayo sa Kanyang awa, tulad ng nangyari sa mga tao ng Thamud na nauna sa kanila sa pagtanggi sa mga propeta at pagmamatigas. Ang dalawang pamayanan ay nagkaisa sa paglayo sa awa ni Allah at sa pagkawasak dahil sa kanilang mga kasalanan. Ito ay isang babala sa lahat ng nakikinig na ang pagtanggi sa mga sugo ng Allah ay nagdadala ng parehong kaparusahan sa lahat ng panahon.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang kapangyarihan ni Allah ay ganap—walang sinuman ang makakatakas sa Kanyang parusa kapag dumating na ito, gaano man kalakas o kayaman ang isang pamayanan.
2. Ang pagkawasak ng mga nakaraang bansa ay hindi lamang isang kuwento, kundi isang aral na dapat pag-isipan upang hindi mahulog sa parehong pagkakamali.
3. Ang pagmamalaki sa mga materyal na bagay at tahanan ay walang saysay; ang tunay na kaligtasan ay nasa pagsunod sa Allah at sa Kanyang mga propeta.
4. Ang pagkakaisa ng mga pamayanan sa pagtanggi sa katotohanan ay hindi nagbibigay sa kanila ng kaligtasan—bawat isa ay mananagot sa kanyang mga gawa.
5. Ang awa ni Allah ay para sa mga nananampalataya at sumusunod, samantalang ang Kanyang galit ay tiyak na sasapit sa mga nagpapakasama at nagmamatigas.