Surja Hud — Ajet 95

Kuptimet e fjalëve:

• كَأَن لَّمْ يَغْنَوْا فِيهَا: sikur të mos kishin jetuar kurrë në ato shtëpi e në atë vendbanim.
• أَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ: largim nga mëshira e Allahut dhe shkatërrim për popullin e Medjenit.
• كَمَا بَعِدَتْ ثَمُودُ: ashtu siç u largua nga mëshira dhe u shkatërrua populli i Themudit.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se pas shkatërrimit të popullit të Medjenit, ata u zhdukën aq tërësisht sa sikur nuk kishin jetuar kurrë më parë në ato troje – shtëpitë e tyre mbetën të shkreta dhe gjurmët e jetesës së tyre u fshinë plotësisht. Më pas, Allahu shpall mallkimin dhe largimin nga mëshira e Tij për popullin e Medjenit, ashtu siç e kishte mallkuar dhe larguar më parë popullin e Themudit. Ata të dy popuj u bashkuan në mosbesim dhe refuzim të të dërguarve të tyre, prandaj u bashkuan edhe në shkatërrim dhe largim nga mëshira e Allahut. Ky ajet vjen si përfundim i historisë së popullit të Medjenit, ku Allahu tregon se fundi i tyre ishte i ngjashëm me fundin e popujve të mëparshëm që mohuan të dërguarit e tyre.

Përfitimet nga ajeti:

• Ky ajet na mëson se shkatërrimi i popujve mohues është një realitet që përsëritet në histori, dhe se askush nuk mund t'i shpëtojë dënimit të Allahut kur ai vendos ta zbatojë atë.
• Na tregon se jeta e kësaj bote është e shkurtër dhe e përkohshme, prandaj njeriu i mençur është ai që e shfrytëzon atë në bindje ndaj Allahut dhe larg nga ajo që Ai e ka ndaluar.
• Na nxit të mendojmë për gjendjen e popujve të shkuar dhe të marrim mësim prej tyre, në mënyrë që të mos biem në të njëjtat gabime që çuan në shkatërrimin e tyre.
• Ajeti thekson se largimi nga mëshira e Allahut është dënimi më i madh, dhe se ai që largohet nga rruga e Tij, e humb lumturinë në këtë botë dhe në botën tjetër.