سورت يوسف — آیت 104

د معاني کلمو:

• مِنْ أَجْرٍ: مزد، بدله، يا معاوضه.
• ذِكْرٌ: نصيحت، پند، يادونه.

تفسير آيت:

اى نبي! ته له دوى (قوم) نه د دې تبليغ او لارښوونې په بدل كې هېڅ مزد او اجر نه غواړې. ته دوى ته د هغه قرآن او هدايت رسولو په بدل كې هېڅ څيز نه غواړې، چې دوى به فكر كوي چې ته د مال يا ګټې لپاره دا كار كوې. دا قرآن او هدايت چې ته يې ورسره رالېږل شوى يې، د ټولو نړيوالو (انسانانو او پېريانو) لپاره يواځې نصيحت او پند دى، چې دوى په هغه سره له غفلت نه ويښ شي او د خپل رب په لوري وګرځي. دا د دوى لپاره رحمت او لارښوونه ده، نه د دې لپاره چې ته له هغوى نه څه بدله ترلاسه كړې.

فايدې:

1. دا آيت د پېغمبرانو د بې غرضۍ او خلوص ښكاره بېلګه ده؛ دوى د خپل دعوت په بدل كې له خلكو نه هېڅ مادي ګټه نه غواړي، بلكې يواځې د خدای د رضا لپاره كار كوي.
2. دا آيت د قرآن د نړيوالتوب ښودنه كوي؛ قرآن يواځې د يوې قوم يا زمانې لپاره نه دى، بلكې د ټولو نړيوالو لپاره تر قيامته پورې د لارښوونې او پند سرچينه ده.
3. د دې آيت نه دا معلومېږي چې د حق د تبليغ په لاره كې بايد له خلكو نه هېڅ ډول مالي يا مادي تمه ونه لرو، ځكه چې دا كار د خدای لپاره خالص كول د قبوليت شرط دى.
4. دا آيت د مسلمانانو لپاره د هڅونې پېغام لري چې د خپل علم او دين په خپرولو كې بايد بې غرضه وي، او د دوى اجر به د خدای له لوري په آخرت كې بشپړ وركړل شي.