Сураи Йусуф — Оят 104

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَجْرٍ: музд, подош, ҷузъёбӣ.
• ذِكْرٌ: панд, ёдоварӣ, мавъиза.
• لِلْعَالَمِينَ: барои ҳамаи ҷаҳониён, барои тамоми мардум.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки аз мардум барои даъвати онҳо ба имон ва иршод карданашон ҳеҷ гуна музд ва подоше талаб намекунад. Ин гуфта ба он маъност, ки агар мардум андеша кунанд ва хирадро ба кор гиранд, бояд ба ӯ имон биёваранд, зеро ӯ ҳеҷ манфиати моддӣ аз онҳо намеҷӯяд ва даъвати ӯ холисона аст. Сипас Худованд мефармояд, ки ин Қуръон ва ҳидояте, ки ба Паёмбар нозил шудааст, танҳо панд ва ёдоварист барои тамоми ҷаҳониён — барои ҳамаи мардум дар ҳар замону макон. Ҳар касе, ки онро бишнавад ва биандешад, метавонад аз он баҳра гирад ва роҳи ростро пайдо кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Паёмбари Худо (с) барои даъвати худ ҳеҷ подоше аз мардум талаб накардааст; ӯ танҳо барои саодати онҳо кӯшиш кардааст. Ин нишонаи самимият ва меҳрубонии ӯ ба мардум аст.
• Қуръон сарчашмаи панд ва ҳидоят барои тамоми инсоният аст, на танҳо барои як гурӯҳ ё як миллат. Ҳар кас метавонад аз он баҳра гирад.
• Ин оят моро даъват мекунад, ки ба Қуръон бо дили кушод гӯш диҳем ва дар маъноҳои он андеша кунем, зеро он барои ислоҳи ҳаёти мо дар дунё ва охират омадааст.
• Ислом дини умумибашарӣ аст ва ба ҳамаи одамон — новобаста аз миллат, забон ва замон — раҳмат ва ҳидоят меорад.