Suurah Yuusuf — Aayad 104

Macnaha Erayada:

• Mín ajrin: Lacag ama abaal-marin ama ujuuro aad ku weydiisanaysid.
• Dhikr: Waano, xusuusin, iyo Tawxiidka loo yeedho dadka.

Tafsiirka:

Nabiga ﷺ wuxuu dadkiisa ugu yeedhi jiray diinta Islaamka isagoon wax abaal-marin ah kama dalbanayn, mana uusan weydiisanayn iyaga lacag ama maal si uu u barto ama u hanuuniyo. Taa beddelkeeda, wuxuu ugu yeedhi jiray iyaga si uu u hanuuniyo oo uu u baxsiiyo cadaabka Eebe. Quraankuna ma aha wax kale, wuxuu uun yahay waano iyo xusuusin loogu talagalay dadka oo dhan — carab iyo cajam, midkastoo raba inuu ka faa'iidaysto waanadan oo uu ku hanuuno. Qofkii caqligiisu fiicanyahay wuxuu garanayaa in Nabigu runta sheegayo, maxaa yeelay kuma yeedhin dadka si uu u helo faa'iido adduunyo, ee wuxuu uun doonayay inuu xaqa gaarsiiyo dadka oo dhan.

Faa'iidooyin laga qaato aayaddan:

1. Samo-qabka iyo daacadda waa astaanta rasuullada — waxay dadka ugu yeedhaan diinta iyagoon ka rabin wax abaal-marin ah, oo keliyahu waa raallinimada Eebe.
2. Quraanka waa waano guud oo loogu talagalay dadka oo dhan, ma aha qaran ama qowmiyad gaar ah, waana kitaabka ugu dhamaystiran ee hanuunka.
3. Waa inaan ku dadaalno faafinta Islaamka si bilaash ah oo daacad ah, anagoo rajaynayna ajriga Eebe oo keliya, ma aha faa'iido adduunyo.
4. Nabiga ﷺ wuxuu noo yahay tusaale sida loo hanuuniyo dadka si naxariis iyo samir leh, isagoon ku qasbin cidna, laakiin wuxuu uun u sheegaa xaqa si cad oo ifaya.