یوسف سۈرىسى — ئايەت 110

1. مەنىسى چۈشەندۈرۈشكە تېگىشلىك سۆزلەر:

• «اسْتَيْأَسَ»: ئۈمىدسىزلىنىش، ئۈمىدى ئۈزۈلۈش.
• «ظَنُّوا»: بۇ يەردە «ئىشەندى، جەزم قىلدى» دېگەن مەنىدە.
• «كُذِبُوا»: ئۇلارغا يالغان ئېيتىلدى، ياكى ئۇلار يالغانغا چىقىرىلدى دېگەن مەنىدە.
• «بَأْسُنَا»: بىزنىڭ ئازابىمىز، جازامىز.
• «الْمُجْرِمِينَ»: گۇناھكارلار، جىنايەتچىلەر، يەنى شېرىك كەلتۈرگۈچىلەر.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئى پەيغەمبەر! سەن ئۆزۈڭنى يالغانغا چىقارغان كىشىلەرگە ئازابنىڭ تېز كېلىشىنى ئالدىراپ كەتمىگىن. سەندىن ئىلگىرىكى پەيغەمبەرلەرمۇ ئۆز قەۋمىنىڭ ئىمان ئېيتىشىنى ئۇزۇن مۇددەت ساقلىدى، ئۇلارغا نۇسرەت (ياردەم ۋە غەلىبە) دەرھال كەلمىدى. بۇنىڭدا بىز بىلىدىغان بىر ھېكمەت بار ئىدى. ھەتتا پەيغەمبەرلەر ئۆز قەۋمىنىڭ ئىمان ئېيتىشىدىن ئۈمىدىنى ئۈزگەن، ۋە ئۇلارغا ئېيتىلغان ۋەدىنىڭ ئىجرا بولۇشىغا قەۋمىنىڭ يالغان دەپ قارىغانلىقىنى جەزم قىلغان چاغدا، بىزنىڭ ياردىمىمىز كەلدى. شۇ ۋاقىتتا بىز خالىغان پەيغەمبەرلەرنى ۋە ئۇلارغا ئەگەشكەن مۇئمىنلەرنى ھالاكەتتىن قۇتقۇزدۇق. بىزنىڭ ئازابىمىز گۇناھكار، جىنايەتچى قەۋمگە كەلگەن چاغدا ئۇلاردىن ھەرگىز قايتۇرۇلمايدۇ.

بۇ ئايەتتە پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالامغا تەسەللى بېرىلىۋاتىدۇ: ئۇلارنىڭ ئازابنى ئالدىراپ سورىغانلىقىغا قاراپ قايغۇرما، چۈنكى ئاللاھ تائالا ھەر ئىشنى ئۆز ھېكمىتى بويىچە ئورۇنلاشتۇرىدۇ. ئاللاھقا ئىمان ئېيتقان كىشىلەر ھەر قانداق قىيىنچىلىق ۋە سىناق ئالدىدا سەۋر قىلىشى، ئاللاھنىڭ ياردىمىنى ئۈمىد قىلىشى كېرەك. ئاللاھ تائالا ھەر قانداق قىيىن ئەھۋالدا مۇئمىنلەرگە ياردەم قىلىدۇ، گۇناھكارلارنى ئازاب بىلەن جازالايدۇ. بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ھەر قانداق سىناق ۋە قىيىنچىلىق ئاخىرىدا ئاللاھنىڭ ياردىمى ۋە غەلىبىسى بىلەن ئاخىرلىشىدۇ، شۇڭا بىز ھەر ۋاقىت ئاللاھقا تەۋەككۈل قىلىپ، سەۋر بىلەن ئاللاھنىڭ ياردىمىنى كۈتۈشىمىز كېرەك.