Suurah Yuusuf — Aayad 110

Macnaha Erayada:

• اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ: Waxay ahayd in rasuuladu ay ka quusteen iimaanka qoomkooda, waxayna hubiyeen in aanay rumeyn doonin.
• وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا: Waxayna yaqiinsadeen in qoomkoodu ay beeniyeen waxay ku goodiyeen, isla markaana aanay jirin rajo ay ku rumeyn doonaan.
• بَأْسُنَا: Caddibaadda iyo ciqaabta aan ku dhufanno kuwa xadgudbay.

Tafsirka:

Bishii Eebbe, rasuuladii hore uma uu soo dedejin gargaarka, laakiin wuxuu u dib dhigay si xigmad ah oo uu u yaqaan. Marka ay rasuuladu gaadhaan heer ay ka quustaan qoomkooda, oo ay yaqiinsadaan in ay beeniyeen waxay kula goodiyeen, isla markaana aysan jirin rajo ay ku iimaan doonaan – markaas oo ay cidhiidhigu aad u xooggan yahay – ayaa gargaarkoodu u yimaadaa. Eebbe wuxuu badbaadiyaa rasuulada iyo kuwa raacay iyaga, wuxuuna halaagaa kuwa xadgudbay ee gardarrada ku kaca. Caddibaadda Eebbe markay timaaddo, lama celin karo, waxayna ku dhacdaa kuwa danbiilayaasha ah ee ka madax adayga Eebbe.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayaddan:

1. Samir iyo dulqaad: Gargaarka Eebbe wuxuu yimaadaa marka cidhiidhigu ugu xooggan yahay, sidaas darteed Muslimku waa inuu ku samraa imtixaannada oo uu ka quusan maayo naxariista Eebbe.
2. Yaqiinta gargaarka Eebbe: Rasuuladii oo dhan waxay la kulmeen cidhiidhi, laakiin gargaarku wuxuu u yimid markii ay ka quuseen dadka, taasoo muujinaysa in gargaarka Eebbe uu yahay run oo uu yimaado marka loogu baahdo.
3. Digtoonaanta caddibaadda Eebbe: Kuwa xadgudba oo gardarrada ku kaca, caddibaadda Eebbe ma laga celin karo, markaas waa in qofku ka fogaadaa dembiyada oo uu u toobadkeenaa Eebbe ka hor inta aan caddibaadda timaadin.
4. Rajo gelin dadka: Aayaddan waxay ku bishaaraynaysaa mu'miniinta in gargaarka Eebbe uu yahay mid dhab ah, oo aan ku xaddidnayn wakhti, laakiin waa inay ku sugaan samir iyo cibaado.