Сураи Йусуф — Оят 50

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ائْتُونِي بِهِ: ӯро назди ман биёред.
• الرَّسُولُ: фиристода, паёмбар, қосид — дар ин ҷо фиристодаи подшоҳ.
• رَبِّكَ: соҳиби ту, яъне подшоҳ.
• مَا بَالُ: ҳолашон чӣ гуна аст, қиссаи онҳо чист.
• قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ: дастҳои худро бурида буданд (захмӣ карда буданд).
• كَيْدِهِنَّ: макру ҳилаи онҳо.

1. Тафсири оят:

Подшоҳ пас аз он ки таъбири хоби худро аз Юсуф (алайҳис-салом) шунид ва донист, ки он таъбир ҳатман ба амал меояд, ба атрофиёнаш гуфт: «Ӯро аз зиндон берун оред ва назди ман биёред». Вақте фиристодаи подшоҳ ба назди Юсуф омад, то ӯро ба дарбор даъват кунад, Юсуф (алайҳис-салом) аз ҷойи худ бархест ва нахоста ба зудӣ аз зиндон берун ояд, балки гуфт: «Ба назди соҳиби худ — подшоҳ — баргард ва аз ӯ бипурс, ки қиссаи он заноне, ки дастҳои худро бурида буданд, чӣ гуна аст? Ҳақиқати ҳоли онҳо ва робитаи онҳо бо ман чӣ буд?» Юсуф инро барои он гуфт, ки пеш аз берун омадан аз зиндон бегуноҳии ӯ равшан шавад ва мардум бидонанд, ки ӯ ба ноҳақ зиндонӣ шудааст. Сипас гуфт: «Ҳамоно Парвардигори ман ба макру ҳилаи онҳо огоҳ аст» — яъне ҳеҷ чиз аз амалҳои онҳо бар Худои Таъоло пӯшида нест ва Ӯ ҳақиқатро медонад. Дар ин ҷо Юсуф (алайҳис-салом) номи зани Азизро зикр накард, то ба ӯ эҳтиром гузорад ва ӯро шарманда накунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Инсон бояд покдоманӣ ва бегуноҳии худро бо далел ва шаҳодат исбот кунад, на танҳо бо сухан.
• Хушмуомилаӣ ва эҳтиром ба дигарон, ҳатто ба касоне ки ба инсон бадӣ кардаанд, аз сифатҳои неки паёмбарон аст.
• Худои Таъоло ба ҳамаи амалҳо ва ниятҳои бандагонаш огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.
• Сабр ва таваккул ба Худо дар ҳамаи ҳолатҳо сабаби сарфарозӣ ва раҳоӣ аз тангииҳо мегардад.
• Ҳақиқат дер ё зуд ошкор мешавад ва адолат пирӯз мегардад, агар инсон бар ҳақ бошад.