Сураи Йусуф — Оят 51

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• خَطْبُكُنَّ: ҳолат ва кори шумо, яъне чи ҳодиса рӯй дод.
• رَاوَدتُّنَّ: шумо кӯшиш кардед, ки ӯро ба гуноҳ водор кунед ва аз ӯ хоҳиш кардед.
• حَاشَ لِلَّهِ: калимаи тақдис ва таъаҷҷуб аст, яъне Худо пок аст аз ин гуноҳ.
• حَصْحَصَ الْحَقُّ: ҳақ равшан ва ошкор шуд, ҳеҷ пинҳоне намонд.

1. Тафсири оят:

Подшоҳ занонеро, ки дастҳои худро бурида буданд, ҷамъ кард ва зани Азиз низ дар миёни онҳо буд. Ӯ аз онҳо пурсид: «Ҳолати шумо чӣ буд, он гоҳ ки шумо Юсуфро ба худ даъват кардед ва мехостанд ӯро ба гуноҳ водор кунед? Оё аз ӯ чизе дидед, ки ба шубҳа афтонед?» Занон дар ҷавоб гуфтанд: «Худо пок аст! Мо дар бораи ӯ ҳеҷ баде надидем ва ҳеҷ айбе надонастем.» Он гоҳ зани Азиз бо эътирофи гуноҳи худ гуфт: «Ҳозир ҳақ ошкор шуд ва ҳеҷ чиз пинҳон намонд. Ман будам, ки кӯшиш кардам ӯро ба худ даъват кунам ва ба гуноҳ водор созам, вале ӯ худро нигоҳ дошт. Ва ҳақиқатан Юсуф дар он чи гуфт, аз ростгӯёни аст.»

Дар ин оят подшоҳ мехоҳад ҳақиқатро равшан созад, то бегуноҳии Юсуф собит шавад. Занон низ покии ӯро тасдиқ мекунанд ва мегӯянд, ки ҳеҷ гуноҳе аз ӯ надидаанд. Сипас зани Азиз худаш эътироф мекунад, ки ӯ буд, ки Юсуфро ба гуноҳ даъват кардааст ва Юсуф дар ин масъала ростгӯй будааст. Ҳамин тавр ҳақиқат пурра ошкор мешавад ва бегуноҳии Юсуф ба ҳама равшан мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат дер ё зуд ошкор мешавад ва ҳеҷ гоҳ пинҳон намемонад.
• Покдоманӣ ва худдорӣ аз гуноҳ сабаби эҳтиром ва эътибори инсон мегардад, чунон ки Юсуф (а) бо покии худ сазовори таъриф шуд.
• Эътирофи гуноҳ ва ростгӯӣ дар вақти зарурӣ аз сифатҳои некӯи инсонӣ аст, ки зани Азиз нишон дод.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша дар роҳи ростӣ ва покӣ бошем ва аз худдорӣ кардан дар ҳаром натарсем, зеро Худо ҳақро ҳимоя мекунад.
• Қуръон ҳақиқатро бо тамоми равшанӣ баён мекунад ва ба мо меомӯзад, ки дар ҳаққи дигарон беадолатӣ накунем ва танҳо бар асоси ҳақ сухан гӯем.