Сураи Йусуф — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

— «يُغَاثُ»: аз «ғавс» гирифта шуда, маънои ёрӣ расонидан ва наҷот доданро дорад; дар ин ҷо маънои он аст, ки ба мардум борон меборад ва онҳо аз хушкисолӣ наҷот меёбанд.

— «يَعْصِرُونَ»: аз «ъаср» гирифта шуда, маънои фишурданро дорад; яъне ангур, зайтун ва дигар меваҳоро барои гирифтани шарбат ва равған фишурдан мегиранд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он солҳои дарози хушкисолӣ, ки мардум дар он ба сахтӣ ва қаҳтӣ гирифтор буданд, сол дигаре фаро мерасад, ки дар он Худованди меҳрубон ба мардум борон мефиристад ва заминҳоро серҳосил мегардонад. Бо расидани ин борон, ранҷу азоби мардум бартараф мешавад ва зиндагии онҳо фарох мегардад. Дар ин сол, ки заминҳо сабз мешаванд ва зироатҳо месабзанд, мардум аз фаровонии неъматҳо ангур, зайтун ва дигар ҳосилро фишурда, шарбат ва равған мегиранд. Ин оят ба мардум хушхабар медиҳад, ки баъд аз ҳар сахтӣ осонӣ ва баъд аз ҳар қаҳтӣ фаровонӣ меояд, ва ин аз лутфу раҳмати Худованд аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро дар вақти сахтӣ танҳо намегузорад ва баъд аз ҳар душворӣ осонӣ меорад.

— Мардум бояд ба раҳмати Худованд умедвор бошанд ва аз ноумедӣ дурӣ ҷӯянд, зеро ки ҳар қаҳтӣ ва хушкисолӣ поён меёбад ва баъд аз он фаровонӣ меояд.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъматҳои Худованд, ба монанди борон, зироат ва ҳосили фаровон, даъват мекунад.

— Қиссаи Юсуф (алайҳис-салом) ва ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд бо тадбир ва нақшаи дуруст барои рӯзҳои сахт омодагӣ бигирем ва ба Худованд таваккал кунем.

— Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро ки Қуръон каломи Худованди меҳрубон аст, ки ҳамеша барои бандагонаш роҳи наҷот ва осоишро нишон медиҳад.