Сураи Ар-Рад — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «يَمْحُو» — маҳв мекунад, нест мекунад, аз байн мебарад.
• «يُثْبِتُ» — собит мекунад, боқӣ мегузорад, устувор медорад.
• «أُمُّ الْكِتَابِ» — модари китоб, яъне асли китоб, ки Лавҳи Маҳфуз аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло ҳар чизеро, ки ба ҳикмати худ мувофиқ бидонад, маҳв мекунад ва аз байн мебарад — хоҳ аз аҳкоми шариат бошад, ки бо ҳукми нав аз байн меравад, хоҳ аз хайру шар, хушбахтӣ ё бадбахтӣ ва дигар умур. Ҳамчунин ҳар чизеро, ки ба ҳикмати худ мувофиқ бидонад, собит медорад ва боқӣ мегузорад. Ҳамаи ин тағйирот ва табдилот ба фармони Ӯ ва тибқи ҳикмати Ӯ сурат мегирад. Дар назди Ӯ «Умму-л-Китоб» — асли китоб, яъне Лавҳи Маҳфуз аст, ки ҳамаи чизҳо дар он сабт шудаанд ва ҳеҷ чиз дар он тағйир намеёбад ва табдил намешавад. Ҳар он чи дар олам ба вуқӯъ мепайвандад, аз рӯи он чи дар Лавҳи Маҳфуз навишта шудааст, ба амал меояд. Пас маҳв ва исбот дар олами ҳодисот ба он чи дар асли китоб аст, мувофиқат мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд соҳиби иродаи комил ва ҳикмати бепоён аст; ҳар тағйире, ки дар олам ё дар шариат рӯй медиҳад, аз рӯи ҳикмати Ӯст.
• Муъмин бояд ба қазо ва қадари Худо розигӣ кунад ва бидонад, ки ҳамаи корҳо дар дасти Ӯст.
• Мавҷудияти Лавҳи Маҳфуз бовари моро ба илми бепоёни Худо ва назорати комили Ӯ бар ҳама чиз мустаҳкам мекунад.
• Ин оят моро ба таваккул ва умедворӣ ба Худо даъват мекунад, зеро ҳар чизе, ки Ӯ хоҳад, ба амал меояд ва ҳар чизеро, ки Ӯ нахоҳад, аз байн меравад.
• Доniстани он ки ҳама чиз дар асли китоб сабт шудааст, моро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад, то дар он китоб сабти некӯ дошта бошем.